jep  May.13.2014

                                                                                                     

Με το τέλος της ταινίας αυτό που μου ήρθε πρώτο στο μυαλό ήταν ότι έπρεπε να την έχω δει εδώ και καιρό. Ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα γραμμένο και σκηνοθετημένο από τον Lee Chang-dong. Πώς θα μπορούσε να έχει άλλο τίτλο, όταν η ίδια η ταινία είναι μία σπουδή πάνω στη φύση της ποίησης αλλά και στις ποιητικές στιγμές που κρύβει η καθημερινότητα. Ένα ανθρώπινο δράμα όπου η ποίηση, η ανθρωπιά (η οποία ορισμένες φορές κρύβεται πολύ βαθιά μέσα μας), ο αμοραλισμός και η ωφελιμιστική πλευρά της σύγχρονης κοινωνίας ανακατεύονται και δημιουργούν μία λιτά δοσμένη αλλά ταυτόχρονα πολύ συναισθηματική τραγωδία.

 Η ταινία μας μιλά για μία ηλικιωμένη γυναίκα η οποία προσπαθεί να βρει διέξοδο από τα προβλήματά της μέσω της ποίησης. Βρίσκεται στα πρώτα στάδια του αλτσχάιμερ και μένει σε ένα μικρό σπίτι μαζί με τον εγγονό της τον οποίο συντηρεί με μία μερικής απασχόλησης δουλειά και με μία μικρή σύνταξη. Όλα έρχονται ανάποδα όταν μαθαίνει ότι ο εγγονός με τους φίλους του είναι υπεύθυνοι για την αυτοκτονία μίας συμμαθήτριας τους. Από εκεί και πέρα ξεκινά ένα ταξίδι για την ηρωίδα μας στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει τα προβλήματά της και ταυτόχρονα να μπορέσει να γράψει ένα ποίημα, ένας στόχος που εμφανίζεται να είναι το κύριο μέλημά της,σαν κάτι που θα την λυτρώσει από το αδιέξοδο που έχει να αντιμετωπίσει, όχι εξαιτίας των πράξεών της αλλά ως αποτέλεσμα μίας σειράς γεγονότων.

 Αυτό που μας κερδίζει στην ταινία πέρα από το ενδιαφέρον θέμα της, είναι η λιτότητά της, η άρτια σκηνοθεσία της και η εξαιρετική φωτογραφία της. Χωρίς να προχωρά σε τρόπους κινηματογράφισης που θα εντυπωσιάσουν, διατηρεί μία σταθερή ματιά πάνω στα γεγονότα που εκτυλίσσονται στην ταινία, και ψυχογραφεί τους ήρωες αποφεύγοντας τα πολλά λόγια, κάποιες γρήγορες ματιές πάνω στα πρόσωπά τους και μία γρήγορη ανάγνωση των εκφράσεων που παίρνουν φτάνουν για να καταλάβουμε πως αισθάνονται και τι σκέφτονται. Η πρωταγωνίστρια είναι εξαιρετική καταφέρνοντας να αποδώσει με ιδιαίτερη επιτυχία έναν τόσο απαιτητικό ρόλο, όπως άλλωστε και ολόκληρο το καστ.
 Πρόκειται για μία από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων ετών από ένα σκηνοθέτη που μας κέρδισε ήδη με τις εξαιρετικές του ταινίες, "secret sunshine" 2007 αλλά και από το "peppermint candy" το 2000 . Μας θυμίζει πόσο ποιητικός, λιτός και βαθιά συναισθηματικός είναι ο ασιατικός κινηματογράφος.