blackuroi team  Jun.19.2014

Λίγο πριν την εμφάνισή τους στη σκηνή, συναντήσαμε τους Ψυχόδραμα 07. Ο Άγνωστος Χειμώνας (Γιώργος) και ο ΔΠΘ (Μιχάλης) μας μίλησαν με το δικό τους άμεσο τρόπο.

Τι σημαίνει για σας το ψυχόδραμα;

Δεύτερο Πρόσωπο Θλιμμένο: Ψυχόδραμα είναι να πεθαίνεις για αυτούς που αγαπάς, αυτό σημαίνει ψυχόδραμα. Ψυχόδραμα είναι η οικογένεια. Ψυχόδραμα είναι να έχεις μεγαλώσει σε μια κοινωνία, σε μια γειτονιά, με άλλους πέντε, εφτά, δέκα ανθρώπους, να μεγαλώνετε από παιδιά, να γίνεστε άντρες και να μην έχει αλλάξει τίποτα ανάμεσά σας. Και σε συνδυασμό με την μουσική που κάνουμε, αυτό σαν σύνολο είναι το ψυχόδραμα. Όλη η φιλοσοφία μας, όλες οι ιδέες μας, οι απόψεις μας από μικρά παιδιά, όπως εκφράζουμε μέσα από τη μουσική μας, αυτό είναι ψυχόδραμα. Ψυχόδραμα είναι γροθιά, κουτουλιά, γονατιά.

Άγνωστος Χειμώνας: Ψυχόδραμα για μένα είναι οι στίχοι που συνοδεύουν τη ζωή μας και η ζωή μας που συνοδεύει τους στίχους μας, αντίστοιχα. Αυτό με δύο λέξεις. Είναι πορεία ζωής, είναι αλληλένδετο με τη ζωή μας.

 

 

Το hip hop είναι εξ ορισμού μια μουσική με αντιρατσιστικό και αντιφασιστικό χαρακτήρα. Ποιος πιστεύετε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος του στις υπάρχουσες συνθήκες τις ελληνικής κοινωνίας και πώς πρέπει να αντιδράσει, κατά τη γνώμη σας, η hip hop κοινότητα στην άνοδο και την οργάνωση των φασιστών στις πόλεις μας;

Α.Χ.: Είμαστε ένα συγκρότημα που ανέκαθεν γράφαμε αντιφασιστικό στίχο, όχι επειδή ήμασταν συγκρότημα με ταμπέλα, αλλά επειδή σαν άνθρωποι πιστεύαμε αυτό το πράγμα και γενικά οι αρχές του hip hop είναι αντιφασιστικές. Είναι κανόνας και νόμος το hip hop να είναι αντιφασιστικό. Δεν νοείται hip hop και φασισμός μαζί. Το ελληνικό hip hop δεν έχει αντιδράσει σωστά απέναντι σε αυτό το φαινόμενο, θα έπρεπε να είναι πιο συσπειρωμένο και πιο ξεκάθαρο. Εμείς είμαστε αρκετά ξεκάθαροι, νομίζω, όλα αυτά τα χρόνια.

 

Είστε μέλη της μουσικής κολεκτίβας hit & rap. Πρόκειται για μια προσπάθεια αντι-εμπορευματοποίησης της μουσικής και διάδοσης του αντιφασιστικού, ελεύθερου τρόπου έκφρασης του hip hop. Θέλετε να μας πείτε λίγα πράγματα σχετικά με αυτό το εγχείρημα;

Α. Χ.: Η hit & rap ξεκίνησε το 2003 σε μια εποχή που δεν υπήρχε αντι-εμπορευματικό hip hop, ούτε hip hop στο δρόμο. Υπήρχε μόνο punk στο δρόμο, στην Ελλάδα. Δηλαδή, τότε όταν βγαίναμε σε πλατείες να παίξουμε, δεν υπήρχε αυτό. Τα hip hop συγκροτήματα έπαιζαν καθαρά σε μαγαζιά, μόνο εκεί. Εμείς σαν ψυχόδραμα και σαν μονάδες ήμασταν ιδρυτικά μέλη της hit & rap. Τώρα, τα τελευταία χρόνια, συνδράμουμε πιο πολύ μουσικά παρά οργανωτικά, αλλά την αγαπάμε. Είναι μέρος μας η hit & rap, τη στηρίζουμε, εννοείται πως πιστεύουμε στην αντι-εμπορευματική μουσική, προσπαθούμε όσο μπορούμε να το κρατάμε έτσι, με τις αντιφάσεις μας και εμείς. Δηλαδή, ενώ αρχικά δεν παίζαμε, περνώντας τα χρόνια παίξαμε σε μαγαζιά για τους λόγους μας τέλος πάντων. Παρόλα αυτά είναι μια προσπάθεια που είναι σημαντική. Η hit & rap πρέπει να διατηρηθεί έτσι αναλλοίωτη, γιατί με το χρόνο καταλαβαίνουμε ότι υπάρχουν αλλοιώσεις.

Έχετε πει «βιωματική πένα και όχι στρατευμένη». Οι στίχοι σας αποτελούν κομμάτι τις ζωής σας και της καθημερινότητάς σας. Πόσο εύκολο είναι να αποτυπωθούν αυτά σε χαρτί και πώς αισθάνεστε που τα βιώματα, τα συναισθήματα, οι ανησυχίες σας μεταφέρονται και γίνονται κομμάτι του κόσμου που σας ακούει;

ΔΠΘ: Το πόσο εύκολο είναι να αποτυπωθούν, προσωπικά δεν μπορώ να σας πω, γιατί από τη στιγμή που το κάνεις, δεν ξέρεις αν είναι εύκολο ή δύσκολο. Το κάνεις, σου βγαίνει. Για μένα μπορεί να είναι εύκολο, για κάποιον άλλον αν προσπαθήσει μπορεί να είναι δύσκολο.

Από κει και πέρα είναι πολύ όμορφο, όταν μας στέλνουνε μηνύματα παιδιά και μας λένε «ξέρεις κάτι, αυτό που χεις γράψει σε μένα λειτούργησε σαν οδηγός της ζωής, με βοήθησε σε πολλά πράγματα». Και πιο ακραίες απόψεις. Είναι πάρα πολύ όμορφο να βλέπεις, ότι άνθρωποι βρίσκουν στα λόγια σου αντίκρισμα. Ότι βιώνουν πράγματα, που τα έχεις βιώσει εσύ και τα αποτυπώνεις στα κομμάτια σου και λες «ρε μαλάκα δεν είμαι μόνος».

Από την άλλη πάλι, ίσως επειδή μπαίνει και το κουτσομπολιό στη μέση, γίνεται και λίγο δίκοπο μαχαίρι. Να γράφεις προσωπικό στίχο και να ξέρει ή να βγάζει συμπεράσματα ο καθένας, από πέντε πράγματα που είπες σε ένα κομμάτι σου, ποιος είσαι και τι έχεις κάνει, χωρίς να σε ξέρει καν ή γνωρίζοντας σε έστω είκοσι λεπτά. Αυτό.

Α.Χ.: Το να γράφω βιωματικά, μου είναι αρκετά εύκολο και μου είναι ανάγκη. Ποτέ δεν κάθομαι να γράψω ένα κομμάτι, απλά για να γράψω ένα κομμάτι. Το κάνω πάντα από ανάγκη. Αλλά, είναι πάρα πολύ δύσκολο να μοιράζεσαι πράγματα με μεγάλο εύρος κόσμου. Είναι πάρα πολύ δύσκολο και ο κόσμος δεν το καταλαβαίνει. Δηλαδή, μπορεί να ακούει ένα κομμάτι και να σκέφτεται τώρα αυτός τι μου λέει ή να μην το πιστεύει. Όμως, για μένα είναι ακραία βιωματικό αυτό που γράφω, οπότε είναι και δύσκολο, αλλά και ευχή. Γιατί, όπως είπε και ο Μιχάλης, όταν συναντάς ανθρώπους που σου λένε ότι «με βοήθησες ρε φίλε να βγω από δύσκολα πράγματα» είναι πραγματικά πολύ σημαντικό, γιατί και εμείς μέσα από την πένα, από τα δύσκολα προσπαθούμε να βγούμε. Δεν είμαστε, δηλαδή, δάσκαλοι, αλλά πιο πολύ γράφουμε βιωματικά και αυτοκριτικά, παρά συμβουλεύουμε ανθρώπους. Αυτοκριτική κάνουμε, νομίζω.