blackuroi team  Aug.25.2014

Πριν από το live τους στο φεστιβάλ ελευθερίας, οι Jolly Roger μας είπαν δυο λόγια για το Θέατρο Δρόμου, το hip hop, την τέχνη. Παράλληλα, μας μίλησαν για το πως  οι ίδιοι αντιλαμβάνονται την εποχή τους, τις ανθρώπινες σχέσεις και την καθημερινότητα. 


1.  Πείτε μας λίγα λόγια για τη μουσική κολεκτίβα που έχετε στήσει. Πώς ξεκινήσατε, πώς βρεθήκατε όλοι μαζί, πώς πήρατε την απόφαση να το στήσετε όλο αυτό;

 Anima:  Αρχικά, το θέατρο δρόμου δεν είναι μόνο μουσική. Έχει άτομα που ασχολούνται με διάφορα είδη τέχνης. Έχει ράπερς, τον  Αόρατο Εχθρό, που μπήκε πρόσφατα, το Βδέλυγμα,  το Σφάλμα και εμάς. Επιπλέον, είναι ο Φράνκ που φτιάχνει κόμικ και ασχολείται με τη γραφιστική.Είναι ο Αct που είναι γκραφιτάς και ο Φώντας που γράφει διηγήματα. Παράλληλα, καθένας από εμάς πειραματίζεται και με άλλα πράγματα. Συνοπτικά, λοιπόν, το θέατρο δρόμου είναι μία ομάδα, μία συλλογικότητα, που ασχολείται με αυτό το πράγμα, ρ παιδί μου, με τους όρους της.

 Πινόκιο: Οργανωθήκαμε πριν δύο χρόνια. Ξεκινήσαμε ως ραπάδες, γιατί εμείς  μέσω του hip hop είχαμε γνωριστεί. Διάφορα άτομα που την παλεύανε και θεωρούσαμε ότι έχουν να πουν κάτι δημιουργικά αλλά και σαν άνθρωποι. Το ξεκινήσαμε αρχικά σαν χιπχοπάδες για να διευκολύνουμε την παραγωγή δίσκων και να το φέρουμε όσο μπορούμε στους όρους μας.

Anima: Έχουμε ένα κοινό ταμείο, όπου ο καθένας συνεισφέρει όπως μπορεί, με τον τρόπο του. Αγοράζει μηχανήματα ή ο,τιδήποτε άλλο χρειαστεί.

Πινόκιο: Τα έσοδα από τις κυκλοφορίες πάνε σε ένα κοινό ταμείο και από εκεί βγαίνουν οι νέες κυκλοφορίες. Για παράδειγμα, πες ότι εμείς θα πουλήσουμε 100 cd, αυτά τα 100 cd θα προσφέρουν κέρδος, ξέρω εγώ, 200 ευρώ, αυτά  θα πάνε σε ένα διήγημα του Φώντα ή σε ένα άλλο εγχείρημα. Δηλαδή, θέλω να σου πω ότι ο ένας βοηθάει τον άλλον.

Anima: Και όχι μόνο οικονομικά.  Συζητάμε για τα περισσότερα πράγματα. Όταν βγαίνει ένα πρότζεκτ το συζητάμε, όταν πέφτει μία ιδέα την επεξεργαζόμαστε,κλπ. Και, φυσικά,  έχουμε και κάποια πολιτικά μίνιμουμ: αντιφασισμός, αντικαπιταλισμός. Από εκεί και πέρα έχουμε μία ευρεία πολιτική παρουσία ο καθένας,ατομικά. Αλλά το θέατρο δρόμου έχει αυτά τα μίνιμουμ: αντιφασισμός, αντικαπιταλισμός.

 

 Πόσο καθοριστικός μπορεί να είναι ο ρόλος οποιασδήποτε μορφής τέχνης σχετικά με οποιαδήποτε συνειδησιακή ανυποταξία και ατομική απελευθέρωση. Μπορούμε να μιλήσουμε για σχέση μεταξύ τέχνης και επανάστασης;  Και εσείς σαν Θέατρο Δρόμου, μέσα από το ραπ, θεωρείται ότι λειτουργείτε  αφυπνιστικά;

Πινόκιο: Βασικά για μένα αυτό είναι πολύ μεγάλο θέμα. Για να απαντήσουμε σε αυτήν την ερώτηση πρέπει να ορίσουμε τι είναι επανάσταση και τι είναι τέχνη. Δηλαδή πρέπει να ορίσουμε πάρα πολλά πράγματα, ρε παιδί μου. Δε ξέρω αν μπορεί η τέχνη να φέρει κάποια επανάσταση, αλλά μπορεί να συνεισφέρει. Μπορεί να είναι ένας από τους παράγοντες με τον οποίο  ο κόσμος συνειδητοποιεί και συνειδητοποιείται.

Anima:  Σαν Θέατρο Δρόμου είναι κοινή μας θέση ότι  η τέχνη από μόνη της δεν είναι τίποτα.

Πινόκιο:  Από μόνο του τίποτα δεν είναι τίποτα, κατάλαβες;

Anima: Είναι θέμα σχέσεων, του κάθε τι με το κάθε τι.

Πινόκιο: Είναι άλλη μια παράμετρος στη συνάρτηση της επανάστασης, όπως την ορίζει ο καθένας.

Anima: Μπορούμε να μιλήσουμε και βιωματικά κάπως. Τα κομμάτια και το ραπ, από μόνα τους δεν θα έκαναν τίποτα αν δεν είχαμε και κάποια άλλα βιώματα και αναφορές.

Πινόκιο: Και ερεθίσματα.  Είναι απλά όλα ένα ερέθισμα. Αν είναι να γράψεις κάτι τότε πρόκειται απλά για  ένα ερέθισμα προς τα εκεί. Και ,προφανώς, επειδή εμείς ασχολούμαστε και με αυτό, το θεωρούμε πεδίο δράσης. Εννοείται πως  είναι ευχής έργον να ωθήσεις τον κόσμο προς μία επανάσταση ενάντια στο υπάρχον. Σε μία επαναστατικότητα στην καθημερινότητά του ενάντια στο υπάρχον σύστημα. Από εκεί και πέρα δε θεωρούμε ότι είμαστε ούτε μεσσίες ούτε προφήτες, ρε παιδί μου.Πιο πολύ η τέχνη νομίζω ότι είναι ποιος αναπαριστά καλύτερα την πραγματικότητα, την πραγματικότητα της εποχής του. Και είναι αυτή η πραγματικότητα, στην οποία εμπεριέχεται και κάθε μορφή επανάστασης.

 

Γενικά από ό,τι έχουμε διαβάσει στο μπλοκ σας, υπάρχουν κείμενα στα οποία ασκείται κάποια κριτική στο ελληνικό hip hop. Εσείς τί πιστεύετε ότι κάνετε διαφορετικό;

Anima: Η βάση σε αυτό το ερώτημα είναι...

Πινόκιο: Τί δεν κάνουν οι άλλοι;

Anima: Δεν μπορείς να το εστιάσεις μόνο στην τέχνη ή στο hip hop. Όπως υπάρχουν τύποι στη δουλεία σου που είναι μικροαστοί και μαλάκες, έτσι και στο χώρο αυτό.

Πινόκιο: Το hip hop είναι αντικατροπτισμός της εκάστοτε κοινωνίας, ρε παιδί μου. Επομένως, όταν η κοινωνία είναι τίγκα συντηρητική...

 

Αυτό είναι ή αυτό θα έπρεπε να είναι;

Πινόκιο: Αυτό είναι. Όπως και η κάθε τέχνη.

 Anima: Ναι,όταν γεννήθηκε ήταν υποκουλτούρα.

Πινόκιο: Είναι θέμα πως αντιλαμβάνεται η  κοινωνία την πραγματικότητα. Και πλέον το hip hop ασκείται από όλες τις οικονομικές τάξεις.  Δεν είναι προνόμιο μίας τάξης.

Anima: Δεν είναι η μουσική των γκέτο.

Πινόκιο: Επομένως, όπως τα βλέπει ο καθένας με απλό τρόπο τα εκφράζει. Από εκεί και πέρα είναι λογικό να έχουμε διαφωνίες με ανθρώπους που το μόνο μας κοινό είναι ότι κάποτε ακούγαμε hip hop. Εγώ, προσωπικά, δεν έχω κάποιο θέμα  με τους « άλλους». Ή δεν ξέρω καν πως να διαχωρίσω τους άλλους. Απλά διαφωνούμε με απόψεις που εκφράζονται δημοσίως από αυτούς που βρίσκονται,ας πούμε,  στην αντίπερα όχθη.  Αυτές τις απόψεις προσπαθώ να πολεμήσω και  όχι όσους τις αναπαράγουν. Γιατί αυτοί μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε, από τη στιγμή που ο οποιοσδήποτε κάνει hip hop.Δεν έχουμε σχέση με καμία υποτιθέμενη κόντρα.

Anima: Αυτό που προσπάθησα να σου πω στην αρχή είναι ότι, όπως θα έβλεπες κάποιον στο δρόμο, ο οποίος θα δήλωνε υποστηρικτής της θεωρία των δύο άκρων και θα διαφωνούσες μαζί του, με τον ίδιο τρόπο λειτουργούμε και εμείς στο πεδίο που δραστηριοποιούμαστε, δηλαδή στο hip hop.

 

Όσον αφορά την αντίδραση αρκετών του χώρου του hip hop, σχετικά με τη φάση που ακολούθησε τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα, ποια είναι η άποψή σας πάνω σε όλο αυτό που συνέβη;

 Anima: Σχετικά με τη δολοφονία και τη φάση που παίχτηκε μετά, εντάξει, είναι κομμάτι αυτού του πράγματος. Όπως, διαδόθηκε ο δημόσιος λόγος  από τα καθεστωτικά μέσα, το ‘δανε σαν συνέχεια του ίδιου πράγματος, σε ένα αντικείμενο το οποίο μας πονάει. Έτσι μας βγήκε ότι έπρεπε να μιλήσουμε δημόσια ως η άλλη άποψη πάνω σε αυτό.  Δεν ήταν προσωπική κόντρα

Πινόκιο: Και δημόσια όχι για να αντιπαρατεθούμε σε αυτούς. Δεν ήταν θέμα να δημιουργήσουμε κόντρα. Εμείς απλά θέλαμε να δείξουμε σε άτομα, τα οποία, επειδή ακούνε hip hop, και βλέπανε, στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, αυτές τις απόψεις να είναι οι κυρίαρχες και τη δικιά μας άποψη. Όχι να αντιπαρατεθούμε σε συγκεκριμένα άτομα. Αυτά τα άτομα έτσι και αλλιώς έχουν πεθάνει για εμάς πολύ καιρό πριν.Αυτό.

 

Το δικό σας ραπ διαφέρει. Με την έννοια ότι πρόκειται όντως για απαγγελία. Είναι σαν να παίρνετε τα ποιήματά σας, ανομοικατάληκτα, τουλάχιστον τα περισσότερα, και να βάζετε τη μελωδία, το μπιτ. Είναι εύκολο αυτό; Γιατί δεν πρόκειται για ακούσματα συνηθισμένα. Ο κόσμος ανταποκρίνεται σε κάτι τέτοιο;

Πινόκιο: Βασικά δε ξέρω αν είναι αυτό το στοίχημα, να σου πω την αλήθεια. Υπάρχουν και παιδιά στην κολεκτίβα, και εμείς έχουμε κάνει προσπάθειες να απεξαρτηθούμε από το μέτρο ή από το οτιδήποτε αλλά αυτό είναι ένα ακόμη πράγμα που κάνουμε ταυτόχρονα με το να προσπαθούμε να είμαστε στο μέτρο. Δηλαδή δεν νομίζω ότι είναι χαρακτηριστικό μας αυτό.Και  δεν είναι κάτι καινούργιο, υπάρχει. Απλά υπάρχει πιο πολύ στο εξωτερικό. Εδώ πέρα μπορούμε να πούμε ότι ένα συγκρότημα που βρήκαμε σαν σημείο τομής όλοι όσοι βρεθήκαμε για να ιδρύσουμε το Θέατρο Δρόμου ήταν το cd των Trial by Error - Θνητοί και χαράς ευαγγέλια, που υπάρχει και στο ίντερνετ τώρα. Που αυτό είναι όντως τελείως έτσι. Αυτοί δεν ενδιαφέρονται να πατήσουν πάνω στο μπιτ, ούτε να κάνουν ρήμα. Αν και υπάρχει και εκεί μία μουσικότητα, και ακόμα και ρίμες μπορεί να υπάρχουν αλλά δεν υπάρχουν έτσι όπως τις έχουμε συνηθίσει. Σίγουρα είναι πιο ελεύθερο.

Anima: Υπάρχει μία λυρικότητα.

Πινόκιο: Και αυτό δεν είναι ούτε εύκολο ούτε δύσκολο είναι ανάλογα με τον άνθρωπο. Δεν υπάρχει συνταγή. Εγώ μπορεί να εκφράζομαι πιο εύκολα χωρίς να είμαι στο μέτρο ή να γράφω ρίμες. Υπάρχουν παιδιά που μπορεί να κάνουν freestyle επί ώρες ας πούμε, και να εκφράζονται έτσι. Δηλαδή, έχω ακούσει παιδιά να κάνουν καλύτερο freestyle από το να γράφουν στίχους. Ο καθένας όπως μπορεί να εκφραστεί. Είναι και το άτομο αλλά είναι και το timing. Δηλαδή, μπορεί αυτή την περίοδο, εγώ να μην μπορώ να γράψω καθόλου χωρίς ρίμες. Όπως σου βγει.Τώρα πιστεύω πως ο κόσμος μπορεί να προσαρμοστεί σε αυτό. Μπορεί να τον ξενίζει στην αρχή αλλά μετά τα καταφέρνει. Εμείς προσωπικά έχουμε δει ότι παίζει κόσμος που γουστάρει.

Anima: Απλά και άλλη προσωπική εμπειρία είναι  ότι για παράδειγμα άνθρωποι που γουστάρανε πολύ το κενό, δεν ήταν όλοι τους χιπχοππάδες. Και αυτό είναι αρκετά επιθυμητό. Τύποι που είχανε το μυαλό τους στο κλασικό hip hop, μπορεί να μην τους άρεσε τόσο. Έχουμε ακούσει από διάφορους, με τους οποίους μιλάμε έτσι ανοιχτά ότι όταν απαγγέλλει τα ποιήματα η Λίνα, ψιλοβαριούνται.  

 

Θεωρείτε, ότι μέσω της μουσικής σας, μοιράζεστε με τον κόσμο δικές σας εμπειρίες, βιώματα,συναισθήματα, προσωπικές σκέψεις; Πόσο εύκολο είναι αυτό; Αισθάνεστε ορισμένες φορές σα να εκτίθεστε;

Πινόκιο: Από τη στιγμή που δημοσιεύεις κάτι που έχεις φτιάξει εκτίθεσαι.

Anima:  Είχαμε μια κουβέντα με κάτι φίλους και παίζει μαι κριτική σε ότι αφορά  τη φάση που λέγεται βγαίνω στη σκηνή και τα λέω. Δηλαδή, και καλά αυτός που έχει το μικρόφωνο πάνω στη σκηνή είναι σε θέση εξουσίας. Οπότε, εγώ που είμαι από κάτω  βρίσκομαι σε μειονεκτική θέση. Για αυτόν το λόγο προσπαθώ να αντιπαλέψω αυτή τη σχέση εξουσίας και μπορώ να παρέμβω με διάφορα μέσα στο λάιβ. Αφού, λοιπόν, το συζητήσαμε με διάφορο κόσμο, καταλήξαμε στο ότι ίσα ίσα αυτή η εξουσία παίζει να αντιστρέφεται. Από τη στιγμή που βγαίνεις μπροστά σε διάφορο κόσμο, ο οποίος δεν είναι πρόσωπα πλέον αλλά μία «μάζα», εσύ είσαι αυτός που νιώθει να εξουσιάζεται. Εσύ βγαίνεις  γυμνός και είναι οι άλλοι αυτοί που μπορούν είτε να σε κατεβάσουν είτε να σε ανεβάσουν. Σαν να είσαι σε αρένα ρε παιδί μου. Καίσαρας φάση και τέτοια. Υπάρχουν και τύποι οι οποίοι το χρησιμοποιούν ως εξουσία. Δε ψηνόμαστε με αυτό.

 

Κενό: Ζούμε σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από τη λέξη κενό;Κενές  ανθρώπινες σχέσεις, κενή καθημερινότητα, κενά συναισθήματα. Μέσα σας, στην  πραγματικότητά σας αισθάνεστε κενοί; Νιώθετε το κενό που περιγράφουν τα κομμάτια σας;

Πινόκιο: Στο Κενό περιγράφεται σε μεγάλο βαθμό η καθημερινότητα ή πτυχές της καθημερινότητας ανθρώπων που είναι στην ίδια φάση με εμάς. Και είναι πάρα πολλοί στην εποχή μας. Είσαι ένας άνεργος ή επισφαλής εργαζόμενος ή στο μέλλον δεν έχεις καμία προοπτική εργασιακά. Προφανώς, επειδή δεν υπάρχει προοπτική εργασιακά και επειδή έχεις και χίλια δυο χρέη που απλά κληρονόμησες από κάπου, φορολογίες και λοιπά, πιέζεσαι σε πάρα πολύ μεγάλο βαθμό ψυχολογικά και ,φυσικά,δεν μπορείς να ανταποκριθείς. Αυτό είναι μία πτυχή. Γενικά, υπάρχουν πολλές πτυχές. Μία άλλη πτυχή είναι του ερωτικά απελπισμένου, ας πούμε. Και ερωτικά απελπισμένος σε μία εποχή που παίζει γενικά πολύ μεγάλη υποκρισία στις ερωτικές σχέσεις.

Anima: Γενικά, στις σχέσεις.

Πινόκιο: Δε ξέρω αν το κενό περιγράφει την εποχή μας. Εγώ θεωρώ ότι την περιγράφει. Τουλάχιστον η πραγματικότητα που ζω εγώ, όπως την αντιλαμβάνομαι.

Anima: Πώς είναι όταν ασχολείσαι με χίλια δύο πράγματα και ένα πρωί θα ξυπνήσεις και θα πεις: « Και που τα κάνω, ρε γαμώτο; Μήπως δεν έχει νόημα; » . Ξέρεις. Και όλη αυτή η λούπα, ρε παιδί μου, σε οδηγεί σε ένα τριπάρισμα. Αυτό, όμως, που θέλαμε είναι όσοι ακούν το κενό να μπαίνουν σε ένα τέτοιο τριπάκι και να εγκλωβίζονται μέσα σε αυτό. Έτσι, βγαίνοντας από εκεί να αισθάνονται κερδισμένοι σε αυτογνωσία και δύναμη. Δε νομίζω πως τα ‘χουμε καταφέρει. Αλλά να, κάπως έτσι.

Πινόκιο: Σκέψου το, ρε παιδί μου, το Κενό είναι ένα cd που μπορεί να σε οδηγήσει π.χ. στην παθητικότητα.Ταυτόχρονα, ομώς, πρέπει να αναλογιστείς  που παίζεται το Κενό και ποιος παίζει το Κενό. Δηλαδή, αν κάποιος που μας ακούει, καταλάβει ότι αυτό που λέμε είναι να είσαι παθητικός και να δέχεσαι τα αδιέξοδά σου, τότε για μένα έχει πρόβλημα. Γιατί, εμείς παίζουμε συνήθως σε χώρους  που γίνονται για κάποιους σκοπούς κοινωνικούς. Δεν έχουμε κλειστεί στα  σπίτια μας και κλαιγόμαστε για τα ψυχολοικά μας. Και όσον αφορά την προσωπική μας ζωή, είμαστε πάλι αρκετά δραστήριοι ως προς τον κοινωνικό αγώνα. Άρα, τι μήνυμα περνάμε τελικά;

Anima: Καλά πάλι και αυτό δεν είναι απόλυτο. Μέσω του ίντερνετ το Κενό μπορεί να το ακούσει ο οποιοσδήποτε. Δε σημαίνει ότι πρέπει να μας ξέρει προσωπικά. Οπότε, σε αυτή την περίπτωση  ίσως να μπαίνει ένα θέμα ευθύνης.  Αλλά, μάλλον ,επειδή δε στηρίζουμε αυτού του είδους τις σχέσεις, απρόσωπες κτλ, δεν το λαμβάνουμε και τόσο υπόψη μας. Θέλουμε ο άλλος να έχει κάποια επικοινωνία. Εντάξει, άμεσα προσωπική δε γίνεται αλλά να παρακολουθεί κάπως τα σκηνικά μας για να βγάλει συμπεράσματα για το τι είμαστε, τι κάνουμε και τι λέμε. Αυτό. Οι Jolly Roger που λένε το κενό είναι και σε μία συλλογικότητα η οποία δε δέχεται την παθητικότητα.

Πινόκιο: Σε καμία περίπτωση το Κενό δεν έχει πρόταγμα κάτσε σπίτι σου και αυτοκτόνα.

Τί έχει όμως σαν πρόταγμα; Έχει κάτι συγκεκριμένο;

Πινόκιο: Έχει. Ρε παιδί μου, σκοπός του κενού είναι να εκφράσει μία πραγματικότητα, την οποία εμείς έχουμε βιώσει. Και από ό,τι φαίνεται έχει βιώσει και άλλος κόσμος. Είναι σαν μία συζήτηση που ανοίγει. Εμείς προταγματικά μπορόυμε να βάλουμε μία, ξέρω εγώ, επανάσταση. Αλλά δε μπορεί  ένα cd να λύσει το πρόβλημα μίας επανάστασης. Μπαίνουν άλλα πράγματα.

Anima: Πως παίρνεις  ένα κείμενο ή μία αφίσα ανάλυσης ενός θέματος; Είναι πολύ εύκολο στο τέλος του κάθε κειμένου κάποιος να βάλει « κάτω το κράτος, ζήτω το ο,τιδήποτε». Αλλά εν τέλει αυτό το πρόταγμα εννοείται εντός εισαγωγικών. Το θέμα είναι το κείμενο που υπάρχει πριν ή το περιεχόμενο της αφίσας. Καπώς έτσι το σκεφτόμαστε και εμείς. Απλά διεισδύεις σε κάποια θέματα, τα αναλύεις από τη σκοπιά σου και από εκεί και πέρα ο καθένας με τα εργαλεία που διαθέτει, θα τα χρησιμοποιήσει, όπως θέλει. Και εμείς το χρησιμοποιούμε όπως νομίζουμε.

 

Και εδώ κάπου τελειώνουμε. Θέλετε να προσθέσε κάτι άλλο;

Πινόκιο: Εγώ θέλω να προσθέσω και κάτι άλλο που έχει σχέση. Πριν καμιά εβδομάδα είχε έρθει μία κοπέλα και με ρώταγε, ποια είναι η λύση, ρε παιδί μου, στο πρόβλημα και τι παίζει με τη σεροτονίνη και, όπως πάλι μας ρωτήσατε και εσείς, ποιο είναι το πρόταγμα ή ξέρω εγώ τί να κάνουμε και τέτοια.Και εγώ τις είπα, δε ξέρω ακριβώς ποιο είναι το πρόταγμα αλλά αυτό που εγώ έχω σίγουρα βιώσει θετικά ως προς το να παλέψω μία κακή ψυχολογία είναι όλο αυτό να το μοιράζομαι με ανθρώπους. Να μοιράζομαι αγάπη, ρε παιδί μου. Με δικούς μου ανθρώπους, που με καταλαβαίνουν και τους καταλαβαίνω. Δηλαδή, αν μπορούμε να παλέψουμε κάπως το πρόβλημα, όχι τελείως, αλλά σίγουρα για να γίνει βιώσιμη η ζωή μας, ας πούμε, εφόσον όλες οι υλικές συνθήκες έχουν πλέον καταργηθεί, αυτό που πρέπει να κάνουμε είναι να τις διεκδηκήσουμε. Αλλά τις υλικές συνθήκες για να τις διεκδηκήσουμε πρέπει να έχουμε ψυχολογία και για να έχουμε ψυχολογία πρέπει να έχουμε ανθρώπους δίπλα μας. Ό, τι έχουμε είμαστε εμείς.

Anima: Αυτό. Να αποκτήσουμε αυτοπεποίθηση ως υποκείμενα που διεκδικούν κάτι. Και αυτό γίνεται σιγά σιγά.

Πινόκιο : Για να γίνει καλύτερη η ζωή σου. Να μην νιώθεις μόνος σου. Θεωρώ ότι η μοναξιά είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της εποχής μας. Ότι όλοι νιώθουμε μόνοι μας και δεν μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτό. Εγώ δε σου λέω ότι μπορούμε να αντιδράσουμε πλήρως, αλλά σίγουρα με παρέα λύνονται πιο εύκολα και πιο γρήγορα τα προβλήματα. Οποιοδήποτε πρόβλημα. Δηλαδή, συμπερασματικά αν δίνουμε κάτι σα πρόταγμα θα ήταν αυτό: Να ξαναμιλήσουμε με τους ανθρώπους, να ξαναβρεθούμε. Όσο γίνεται βέβαια, δεν είμαι χίπις. Και να προσπαθήσουμε να βρούμε αυτά που μας ενώνουν και όχι αυτά που μας χωρίζουν. Και για να ζούμε καλύτερα και για να είμαστε πιο δυνατοί απέναντι σε ένα πολύ βάρβαρο σύστημα και κράτος. 

 

https://www.youtube.com/watch?v=ZMBq_rwrOQ4&list=PLtraNV-TM-fa9rWlS1vPF9...