jep  Dec.16.2013

   H παγκόσμια οικονομική ύφεση του 2008 φανέρωσε τις παθογένειες του καπιταλιστικού συστήματος και δημιούργησε ,σε θεωρητικό βαθμό τουλάχιστον, τις προϋποθέσεις για μια ριζοσπαστική αναπλαισίωση της κοινωνίας.

 Τα πρώτα χρόνια της κρίσης παρατηρείται ένα ισχυρό κύμα αντίδρασης σε παγκόσμιο επίπεδο και μία προσωρινή όπως αποδεικνύεται από τις εξελίξεις συνειδητοποίηση της κατάστασης με δυναμικές παρεμβάσεις και ενέργειες ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού της γης (αγανακτισμένοι, occupy wall street κ.α).

 Ωστόσο το καπιταλιστικό σύστημα δεν έρχεται για πρώτη φορά αντιμέτωπο με την κρίση του , γι΄αυτό και ενεργοποιούνται τάχιστα όλοι οι αμυντικοί μηχανισμοί του. Ως αποτέλεσμα ακολουθείται μια ακραία νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική η οποία σε συνδυασμό με την υπέρμετρη ανάπτυξη και διάδοση νεοφασιστικών ιδεών καταστείλει κάθε προσπάθεια αντίδρασης και κατακερματίζει την κοινωνία.

 Για να γίνουν διακριτές αυτές οι πρακτικές ας πάρουμε το παράδειγμα της Ελλάδας. Ως λύση στην οικονομική κρίση εμφανίζεται μια οικονομική πολιτική λιτότητας μέσω της οποίας επιβάλλονται αυταρχικά, μια σειρά από οικονομικά μέτρα που οδηγούν με γοργούς ρυθμούς τη χώρα στην απόλυτη εξαθλίωση. Οι ανεργία αυξάνεται συνεχώς , οι άστεγοι πληθαίνουν και οι αυτοκτονίες ( εξαιτίας της οικονομικής κατάστασης ) γίνονται ένα σύνηθες φαινόμενο. Το κράτος για να καταστείλει την κοινωνική αγανάκτηση και αντίδραση προωθεί με την  “ευγενή χορηγία” των ΜΜΕ μια ακροδεξιά φασιστική ατζέντα ανοίγοντας το δρόμο για την εδραίωση του φασισμού στην Ελλάδα. Μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας μεγαλωμένο σε ένα περιβάλλον όπου η καλοπέραση , ο ατομισμός , ο υλισμός και η ματαιοδοξία παρουσιάζονται ως ο μόνος σκοπός της ύπαρξης του, υιοθετεί συνειδητά ή υποσυνείδητα αυτές τις απόψεις. Η ελληνική κοινωνία ακολουθώντας τη λογική πορεία γίνεται ένα μέρος όπου κυριαρχούν η ξενοφοβία, ο ρατσισμός (φυλετικός και κοινωνικός) και ο συντηρητισμός , και όλη η κοινωνία χαρακτηρίζεται από μία στάση ηττοπάθειας και απουσίας ατομικού και συλλογικού οράματος. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι η παθητική αντιμετώπιση της υποβάθμισης και του ευτελισμού της ζωής μας. Μια κατάσταση που δεν δείχνει να αλλάζει όσο δεν υπάρχει θέληση για αντίδραση και αλλαγή των συνθηκών.

  Ίσως να μην υπάρχει μια ξεκάθαρη λύση για να βγούμε από αυτό το αδιέξοδο ωστόσο ας καταλάβουμε πως ο καπιταλισμός έχει φτάσει στο τέλος του και ας αναρωτηθούμε αν θέλουμε να συνεχίσουμε να του δίνουμε παράταση ζωής σε βάρος μας ή αν επιτέλους είμαστε έτοιμοι να τον αφήσουμε πίσω και να δημιουργήσουμε ένα νέο κόσμο. Μια ριζική αναπλαισίωση της πραγματικότητας , τοποθετώντας τον άνθρωπο στο κέντρο κάθε σκέψης και πράξης . Ένας κόσμος βασισμένος πάνω στις αρχές της αλληλεγγύης , της ισότητας, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας και  της συντροφικότητας. Χωρίς δουλεία , χωρίς εκμετάλλευση, χωρίς εξουσιαστικές δομές. Ένας κόσμος από εμάς για εμάς.