Anonymous (not verified)  Dec.17.2013

“Ήταν μια φορά και έναν καιρό ένας βο(υ)λευτής στο ελληνικό κοινοβούλιο που εισέπραττε μηνιαίο μισθό περίπου 7 χιλιάδες ευρώ, και ένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα που έπαιρνε περίπου τετρακόσια ευρώ.”

Μοιάζει με αστυνομικό μυθιστόρημα/παραμύθι με σασπένς και ίντριγκα που θα μπορούσε να το είχε γράψει είτε ο δρακουμέλ, είτε η κρουέλα. Ο κακός της υπόθεσης ωστόσο, είναι γνωστός σε όλους μας από την πρώτη κιόλας σελίδα. Η μόνη διαφορά με τα υπόλοιπα παραμύθια είναι ότι έχει SAD END.

Μετά την πρώτη, και ίσως και τελευταία, δημοσιοποίηση των απολαβών των βο(υ)λευτών από την ελληνική βουλή, όλα μοιάζουν να είναι σκοτεινά και άραχνα.

Και για να πάρουμε μια γεύση από την πραγματικότητα…
το ποσό της ακαθάριστης βουλευτικής αποζημίωσης είναι ενιαίο και ανέρχεται στα 5.705, 60 ευρώ.

Και συνεχίζουμε…
Σε αυτό προστίθενται 1) το επίδομα οργάνωσης γραφείου 738,88 ευρώ για τους βο(υ)λευτές πρώτης κατηγορίας και 935,88 ευρώ για τους βο(υ)λευτές δεύτερης, τρίτης και τέταρτης κατηγορίας.
2) Η ταχυδρομική ατέλεια 909,31 ευρώ.


3) Τα έξοδα κίνησης 291 ευρώ για τους βο(υ)λευτές πρώτης κατηγορίας, 389 ευρώ για τους δ

εύτερης κατηγορίας, 486 ευρώ για τους τρίτης και 648 ευρώ για τους 

βο(υ)λευτές τέταρτης κατηγορίας, ανάλογα με την περιφέρεια στην οποία ανήκει ο κάθε ένας.

 

Συνολικά λοιπόν, οι αποδοχές των βουλευτών μπορεί να φτάνουν από 7.644,79 έως 8.198,79 ευρώ, χωρίς να περιλαμβάνονται οι συμμετοχές σε επιτροπές της Βουλής.

 

Το ηθικό δίδαγμα όμως του παραμυθιού αυτού το έδωσε ο Ιορδάνης Τζαμτζής, βουλευτής Πέλλας της Νέας Δημοκρατίας, όταν δήλωσε ότι υπάρχουν βουλευτές που «ξεραίνουν το σκατό τους για να ζήσουν». Και τα καλύτερο δεν το ακούσατε ακόμα… «με μισθό 2.000 ευρώ δεν θα κατέβαινα βουλευτής γιατί δεν είμαι πλούσιος» είπε.

 

Είναι ειλικρινής. Η αλήθεια να λέγεται! Και εδώ που τα λέμε ούτε εγώ θα κατέβαινα. Προτιμώ να είμαι άνεργος, να μου έχουν κόψει το ρεύμα και να μου κάνουν έξωση από το σπίτι επειδή δεν έχω πληρώσει το ενοίκιο εδώ και πέντε μήνες, παρά να γίνω βο(υ)λευτής με 2.000 ευρώ το μήνα.

Τι έχει όμως να πει το 60,3% των ανέργων, το 30% των καταστηματαρχών (ποσοστό που αφορά μόνο ένα νομό) που έβαλαν λουκέτο στις επιχειρήσεις τους, το αυξημένο κατά 45% ποσοστό των ανθρώπων που αυτοκτόνησαν από τότε που ξεκίνησε η κρίση, οι χιλιάδες απολυμένοι από ιδιωτικό και δημόσιο τομέα, οι άνεργοι γονείς με τρία και τέσσερα παιδιά;

Εντάξει. Λεπτομέρειες ξέρω. Άλλωστε έχουμε εμείς μήπως τίποτα βίλες με πισίνες να συντηρήσουμε; Όχι βέβαια. Τα παιδιά έχουν αυξημένες ανάγκες. Πού να τους φτάσει ένας τέτοιος μισθός για να τα βγάλουν πέρα με τόσα έξοδα το μήνα. Τα ταξίδια που τα βάζεις; Έχουν ανέβει και οι τιμές των αεροπορικών εισιτηρίων στις business class. Λογικό είναι να κάνουν το σκατό τους παξιμάδι.

Στο κάτω-κάτω εμείς είμαστε εξοικειωμένοι να κοιμηθούμε και στα παγκάκια άμα χρειαστεί. Τα παιδιά που μάχονται για την Δημοκρατία και την προάσπιση των ανθρώπινων δικαιωμάτων πώς θα κοιμηθούν αν δεν έχουν ανατομικό στρώμα; Αν δεν έχουν σατέν κουρτίνες στα γραφεία τους, και ταμπέλες έξω από τις πόρτες τους με αρχαιοελληνικά γράμματα αξίας χιλιάδων ευρώ, δεν θα έχουν έμπνευση την επόμενη μέρα για να εκδώσουν κι άλλες υπουργικές αποφάσεις, όπως καλή ώρα, αυτή για τα ομόφυλα ζευγάρια. Αδικία δεν είναι;!

 

Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς…;  
Τέλος παραμυθιού.