nebula  Feb.04.2015


Photo by Murad Sezer/Reuters

 

Οι  Μονάδες Αποκατάστασης της Τάξης είναι μία θλιβερή ιστορία που λίγο πολύ όλοι και όλες έχουμε ακούσει ή έχουμε βιώσει το ρόλο που παίζουν και με τι κριτήρια και κανόνες εν τέλει επιλέγουν να παίζουν αυτό το ρόλο. H καταστολή των «ταραχών», των «παράνομων συγκεντρώσεων» και των «έκρυθμων διαδηλώσεων» όπως αυτές χαρακτηρίζονται από τους εντολείς τους είναι τα δείγματα της εργασιακής τους δραστηριότητας, στο όνομα της οποίας καλούνται να ρήξουν διαφόρων ειδών χημικά, να χτυπήσουν διαληλωτές και διαδηλώτριες και να προσαγάγουν ή να συλλάβουν άτομα για χάρη της «αποκατάστασης της τάξης» ακόμα κι αν αυτή η «τάξη» δεν υπάρχει ή έχει παραβιαστεί από τους κυβερνώντες/ούσες και τους εκάστοτε εξουσιαστές/τριες.

Προφανώς, η υπάρξη των ΜΑΤ δεν είναι εγχώριο φαινόμενο. Η δημιουργία και διατήρηση παρόμοιων αστυνομικών μονάδων στα κράτη μέλη ανεξαρτήτως ηπείρου ή ένωσης χωρών είναι αναγκαία για να προστατεύουν ένα οικονομικό σύστημα που γεννά καταπιεστές και καταπιεζόμενους. Πρόσφατα, η ιστορία έδειξε παραδείγματα αστυνομικής βιαιότητας προκαλώντας το θάνατο ανθρώπων που ασκούσαν το αναφαίρετο δικαίωμά τους στο «συνέρχεσθαι και συνεταιρίζεσθαι».
Πρόκειται για τις διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στην Τουρκία το Μάϊο του 2013.

Στις 28 Μαΐου του ίδιου έτους ξεκίνησαν οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στην Ισταμπούλ και παράλληλα έγινε κατάληψη του πάρκου Gezi στην πλατεία Taksim για να αποφευχθεί το σχέδιο που ήθελε την καταστροφή του πάρκου για την ανοικοδόμηση ενός εμπορικού κέντρου. Όταν η ομάδα που κατέβαλε το πάρκο δέχθηκε επίθεση από την αστυνομία, οι διαδηλώσεις επεκτάθηκαν σε όλη την Τουρκία. Εκείνο το διάστημα, δόθηκε η «ευκαιρία» για να γίνει η καταστολή και η βιαιότητα εναντίον των διαδηλωτών συνώνυμα των αστυνομικών πρακτικών.

Το revolution-news.com δημοσίευσε ένα κείμενο στο οποίο εξετάζεται μέσα από έρευνες και συντεύξεις η νοοτροπία και οι απόψεις που έχουν οι αστυνομικοί για τα γεγονότα που συνέβησαν το Μάϊο του 2013. Ένα κείμενο βασισμένο στο βιβλίο του Ahmet Erkan Koca, ακαδημαϊκό στην αστυνομική ακαδημία στην Τουρκία.

Η υπερβολική χρήση βίας που εφάρμοσε η αστυνομία προκάλεσε πολλά προβλήματα στις διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της κατάληψης του πάρκου Gezi. Η αστυνομικη παρέμβαση στις ειρηνικές, αντικυβερνητικές διαδηλώσεις είχε κάνει αρνητική εντύπωση σε όλο τον κόσμο, καθώς άφησε πάνω από δώδεκα νεκρούς ανθρώπους και χιλιάδες τραυματίες. Φυσικό επόμενο ήταν η αστυνομία να επικριθεί για το γεγονός ότι παραβίασε την οικουμενική και συνταγματική ρύθμιση που προστατεύει τα δικαιώματα του πολίτη. Τα ατόμα που πράττουν πράξεις ενάντια στους διεθνείς νόμους είναι υπόλογα στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, ακόμη και σε καιρό πολέμο.  

Ο Ahmet Erkan Koca για τη συγγραφή του βιβλίου διεξήγαγε έρευνες και πήρε συνεντεύξεις από μέλη της αστυνομίας που ήταν σε υπηρεσία κατά τη διάρκεια της κατάληψης του πάρκου Gezi. Οι απαντήσεις που έλαβε είναι αρκετά επεξηγηματικές για τη συμπεριφορά της αστυνομίας.
Σύμφωνα με τους αστυνομικούς, οι ακτιβιστές του πάρκου Gezi ήταν «ηθικά προκλητικοί, εξωγήινοι, αλαζόνες και ξένοι». Μία παράγραφος που έγινε αρκετά γνωστή τη στιγμή που δημοσιεύθηκε στον τουρκικό τύπο περιλαμβάνει απαντήσεις απο έναν αστυνομικό, ο οποιος σπούδασε κοινωνιολογία και στα φοιτητικά του χρόνια ήταν αριστερός και συμμετείχε σε πολλές διαδηλώσεις. Ο συγκεκριμένος ανέφερε: «Βλέπω ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν ενδιαφέρονται για το μέλλον, δεν έχουν ούτε παιδιά ούτε τίποτα και έχουν πρόβλημα με τις εθνικές αξίες. Είναι περιπλανώμενοι. Τους αρέσει να ταξιδεύουν, να ακούνε μουσική και να χορεύουν. Ο κόσμος τους αποτελείται από διασκέδαση και παιχνίδια. Δεν είναι από εδώ, δεν είναι ένας από εμάς».

Ο ίδιος περιγράφει τους διαδηλωτές ως «αλαζόνες» και αναφέρει ότι προσβλήθηκε από τα συνθήματα που φώναζαν: «Οποιαδήποτε εθνική ή θρησκευτική αξία υπάρχει, προκαλεί αλλεργείες. Αν πραγματικά είχαν δώσει προσοχή, θα έβλεπαν ότι οι αστυνομία ειναι εντελώς ακίνητη κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων. Εμείς απλώς καθόμαστε εκεί χωρίς φαγητό ή νερό, μερικές φορές για μέρες και στην επιστροφή μάς αποκαλούν φασίστες και ανέντιμους. Όλοι αυτοί είναι αλαζόνες. Αυτό που ορίζουν όμως ως βίαιη αστυνομική συμπεριφορά είναι η καταστροφή που έρχεται στην επιφάνεια όταν η αλαζονία τους είναι άκυρη».

Ένας άλλος αστυνομικός αναφέρει στο βιβλίο ότι υπερασπίζεται τα θύματα και ορίζει τους διαδηλωτές ως πραγματικά καταπιεσμένους οι οποίοι δεν έχουν καμία ανοχή σε οποιονδήποτε άλλο εκτός του εαυτού τους. Και συνεχίζει λέγοντας: «θα πρέπει να δείτε με τη απαξιωτική ματιά μας κοιτάζουν, μας υποβαθμίζουν».

Ο Ahmet Erkan Koca διεξήγαγε τις έρευνες και τις συνεντεύξεις για να αποκαλύψει το υποσυνείδητο και τη νοοτροπία των αστυνομικών κατά τη διάρκεια της κατάληψης του Gezi και καθορίζει τη συναισθηματικη προσέγγιση των αστυνομικών προς τους διαδηλωτές με αυτα τα λόγια: «Για τους περισσότερους αστυνομικούς, οι διαδηλωτές αντιπροσωπεύουν όλα αυτά που δεν είναι και προέρχονται από μακριά. Ανέφεραν πως αισθάνονται ότι οι διαδηλωτές παραβίασαν τους σιωπηλούς και άγραφους νόμους, τους κανόνες και τις ρυθμίσεις της χώρας. Κάποιοι δηλώνουν ανοιχτά εθνικιστές και λένε ότι δε θα έπρεπε να επιστρέπεται το αντίθετο. Για αυτούς το “εμείς” σημαίνει ντόπιος, θρησκευτικά ευλαβής, ηθικός, εθνικιστής και κρατικιστής ενώ η λεξη “άλλος” περιγράφεται ως αυτός που έχει πρόβλημα με εθνικές και θρησκευτικες αξίες, αλλοδαπός, ηθικά προβληματικός, που δε βλέπει μέλλον στην πατρίδα».

Ο συγγραφέας καθορίζει τα κοινωνικά κινήματα ως το αίτημα του ανθρώπου για δικαιοσύνη ενάντια στο αίσθημα της αδικίας.
«Η αστυνομία είναι εξ ορισμού ακόλουθος σε τέτοια θέματα και υστερεί σε σχέση με την κοινωνία, κυρίως λόγων των καθηκόντων της. Δεδομένου οτι η αστυνομία δε σέβεται τον πλουραλισμό, υπάρχει και μία μιλιταριστική κουλτούρα μέσα στο σώμα. Αυτό δυσχεραίνει την κατανόηση της νοοτροπίας των “ανθρώπων της αστυνομίας”. Η κατάληψη του Gezi απέδειξε την ανάγκη για να σκεφτούμε εκ νέου τις παραδοσιακές δομές της αστυνομίας».

Από την άλλη μεριά, ο προέδρος, Ταγίπ Ερντογάν, είχε δηλώσει ότι κατά  τη διάρκεια των διαδηλώσεων ενθάρρυνε την αστυνομία να αντιμετωπίσει τους διαδηλωτές ακόμη πιο βίαια. Έδωσε προσωπικές διαταγές και δεν επέτρεψε να διωχθεί με σκοπό να καταστείλει τις διαμαρτυρίες.

Δεν πρόκειται για μία νοοτροπία της αστυνομίας που δεν την αντιλαμβάνονται όσοι δεν βρίσκονται στο εσωτερικό της. Πρόκειται για άτομα που δέχονται εντολές και υπερασπίζονται το κυβερνητικό συμφέρον ακόμη κι αν στην αντίπερα όχθη βρίσκεται το κοινωνικό και οικολογικό συμφέρον. Γι αυτό άλλωστε, την ίδια τακτική υιοθετούν οι αστυνομικές δυνάμεις σε οποιαδήποτε χώρα. Για να μην πάμε πολύ μακριά, αρκεί να θυμηθούμε τη στάση των Μ.Α.Τ. στις Σκουριές, όπου ο αγώνας ενάντια στην εξόρυξη χρυσού που προκαλεί την καταστροφή του περιβάλλοντος και της ανθρώπινης υγείας, συναντά ως εμπόδια τους κρατικούς φύλακες της εταιρίας eldorado gold.

Ολόκληρο το κείμενο από το revolution-news.com βρίσκεται εδώ:
http://revolution-news.com/occupygezi-turkish-police-forces/