blackuroi team  Apr.01.2015

 

Οι Social Waste δημιουργήθηκαν το 1999 στο Ηράκλειο Κρήτης. Ο έντονα κοινωνικοπολιτικός στίχος με ρίζες από όλες τις γωνιές του κόσμου συναντάει παραδοσιακούς ήχους και όργανα της Μεσογείου. Η ιστορία μιλά στα τραγούδια με τη φωνή των καταπιεσμένων, μιλά γι αυτούς που πραγματικά την φτιάχνουν.

 

Πότε δημιουργηθήκατε και πώς επιλέχθηκε το όνομα «Social Waste»;

Γιάννης: Δημιουργηθήκαμε το 1999 όντας μαθητές λυκείου. Δημιουργηθήκαμε ουσιαστικά από δύο παρέες που άκουγαν hip hop και είχαν κοινά ακούσματα, Active Member. Τα πρώτα μας live γίνανε κυρίως για να βγάλουμε λεφτά για τις πενταήμερες, τα σχολεία μας κι εμείς για να βρούμε ένα χώρο να παίξουμε. Όσον αφορά το όνομα, πέσανε διάφορα τότε στο τραπέζι, θέλαμε να έχει κάποιο χαρακτήρα το όνομα.

Λεωνίδας: Τότε ήταν η εποχή που στο ελληνικό hip hop ήταν της μόδας τα αγγλικά ονόματα, οπότε αναπόφευκτα διαλέξαμε κι εμείς ένα αγγλικό όνομα. Ήταν μία μπάντα, η μία από τις μπάντες είχε ήδη ένα όνομα που λεγόταν Civil Waste κι όταν τις ενώσαμε τους είπαμε ωραία αλλά αυτό το civil να το αλλάξουμε γιατί δεν μας αρέσει, να το κάνουμε social, το οποίο έχει μια αρνητική χροιά. Είναι τα κοινωνικά απόβλητα, αλλά προσδιορίζει και την κατεύθυνση προς την οποία κοιτάμε και κινούμαστε και για την οποία μιλάμε. Αυτό, δηλαδή, που η κοινωνία θεωρεί απόβλητα και δεν ασχολείται μαζί του, μία κατεύθυνση από τα κάτω δηλαδή, αριστερά κι από τα κάτω.

Πολύτροπος: Όπως είχαμε πει και τότε, πιτσιρίκια όντας, αν αυτή είναι η κοινωνία μας, εμείς είμαστε τα απόβλητα της. 

 

 

Ποια είναι τα ερεθίσματα για να δημιουργηθεί ένα τραγούδι. Έρχονται από κάποιο συγκεκριμένο γεγονός, από μία κινηματική δράση, από κάτι που υπάρχει μέσα σας και θέλετε να το εκφράσετε και μπορεί να εκφραστεί μόνο με αυτόν τον τρόπο;

Χρήστος: Τα ερεθίσματα έρχονται από δύο πλευρές. Η πρώτη πλευρά είναι η μουσική πλευρά και η δεύτερη είναι η πολιτική πλευρά. Προφανώς επειδή κάνουμε μουσική έχουμε μουσικά ερεθίσματα. Το καλό και κακό πολλές φορές σε αυτό το γκρουπ είναι ότι και οι τέσσερις, πέντε, έξι όσοι είμαστε κάθε φορά, κυρίως τέσσερις, έχουμε διαφορετικά ακούσματα και προσπαθούμε να τα παντρέψουμε. Άλλοι ακούν περισσότερο hip hop, άλλοι ακούν περισσότερο αυτό που λέμε έντεχνο, άλλοι ακούν και τα δύο, άλλοι ακούνε προφανώς παραδοσιακή κρητική μουσική μιας και το συγκρότημα προέρχεται από την Κρήτη. Οπότε τα μουσικά ερεθίσματα είναι πολύπλευρα έρχονται από πολλές κατευθύνσεις κι αυτό είναι καλό νομίζω. Όσον αφορά το πολιτικό δεν είναι δύσκολο να έχεις κι ερέθισμα στις εποχές που ζούμε και ειδικά στην ηλικία που εμείς έχουμε ζήσει διάφορες κινηματικές διαδικασίες, όπως τότε με το νομοσχέδιο Αρσένη, όταν πηγαίναμε εμείς σχολείο, ή μετά στα φοιτητικά μας χρόνια, το ’06-’07, με τη Γιαννάκου και το ’08, το ’11 στο Σύνταγμα, η κρίση κι όλα αυτά, οπότε τα πολιτικά ερεθίσματα νομίζω ότι είναι αυτονόητο από που προέρχονται. Είναι από αυτό που ζούμε σε αυτή τη χώρα.

Λεωνίδας: Τώρα το πώς γράφεται ένα τραγούδι στην δικιά μας περίπτωση είναι ερεθίσματα που συσσωρεύονται. Μπορεί να είναι ένα βιβλίο που διάβασες, κάτι που είδες, κάτι που σκέφτηκες κι όλο αυτό συσσωρεύεται, το μαζεύεις σαν ιδέα και κάποια στιγμή όταν είναι η ώρα του να βγει κάθεσαι και το γράφεις. Και μετά το ντύνεις μουσικά. Εμείς δίνουμε έμφαση στο στίχο, δηλαδή πρώτα γράφουμε το στίχο, περνάμε πρώτα σαν οδηγό το στίχο, τα λόγια, το rap και μετά το ντύνουμε μουσικά από πίσω, που είναι ανάποδα απ’ό,τι κάνουν οι υπόλοιποι.

 

Οι Social Waste, όπως μας είπατε και τώρα, είναι ένα αμιγώς πολιτικό συγκρότημα. Θεωρείτε ότι ο ρόλος των μουσικών σχημάτων πρέπει να έχει αυτήν την κατεύθυνση και αναγνωρίζετε τρόπους έκφρασης ή τέχνης, οι οποίοι δεν έχουν πολιτικό χαρακτήρα;

Λεωνίδας: Το «πρέπει» είναι μεγάλη κουβέντα. Δεν θα πούμε εμείς τι πρέπει και τι δεν πρέπει. Εμείς έχουμε επιλέξει στις εποχές που ζούμε ειδικότερα να κάνουμε στρατευμένη τέχνη-στρατευμένο στίχο, δηλαδή μας αγγίζει το τι γίνεται γύρω μας κι όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά κι έξω από την Ελλάδα πολιτικά και κινηματικά και κοινωνικά. Οπότε από εκεί παίρνουμε ερεθίσματα, αυτά ζούμε, αυτά βλέπουμε αυτά γράφουμε, αυτά λέμε. Δεν είναι καταδικαστέο να μην ασχολείσαι με αυτά, να μην τα βάζεις στα τραγούδια σου. Αλλά, από την άλλη θεωρώ ότι είναι και μία πολιτική κίνηση και αυτό. Είναι επιλογή να μην το κάνουμε.

Γιάννης: Η τέχνη και γενικότερα η μουσική εφόσον μιλάμε για μουσική έτσι κι αλλιώς είναι ένα όπλο για οτιδήποτε. Το πώς θα επιλέξεις να το χειριστείς είναι δικό σου θέμα. Από εκεί και πέρα το να επιλέξεις να του πετάξεις έναν πόλεμο χωρίς καν να το χειρίζεσαι αυτό είναι «αμαρτία», δηλαδή υπάρχει το πολιτικοποιημένο τραγούδι που αυτό κάνουμε, αλλά υπάρχουν και διαμάντια, άλλες μουσικές είτε ερωτικά τραγούδια είτε δεν ξέρω εγώ τι τα οποία αξίζουν το ίδιο. Ο καθένας επιλέγει το χώρο του. Το θέμα είναι να σέβεσαι αυτό που κάνεις και να αξίζει το κόπο και να μην παίζεις στον αέρα, χωρίς λόγο.

 

Συνοπτικά, πιο ολοκληρωμένα ποιος θεωρείτε ότι πρέπει να είναι ο ρόλος της τέχνης σήμερα στην κοινωνία αυτή;

Γιάννης: Στην κοινωνία της Ελλάδας ο ρόλος της είναι να αφυπνίζει, συγκεκριμένα λόγω καταστάσεων. Τώρα σε άλλες κοινωνίες ανάλογα τι χρειάζεται η κοινωνία.

Λεωνίδας: Εγώ νομίζω ότι η τέχνη πρέπει να παίρνει θέση. Να παίρνει θέση και παίρνει ακόμα κι όταν δεν είναι στρατευμένη. Και όταν δεν είναι στρατευμένη είναι μία θέση που είναι σεβαστή ή όχι, αλλά είναι μία θέση. Εγώ νομίζω ότι σε οποιαδήποτε κοινωνία η τέχνη πρέπει να παίρνει θέση. Όπως λέει κι ο Αναγνωστάκης για παράδειγμα «έστω ανάπηρος, δείξε τα χέρια σου».

 

 

Γιατί επιλέξατε το hip hop ως είδος μουσικής;

Χρήστος: Γενικά το hip hop έχει κάποια συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Ένα από αυτά τα χαρακτηριστικά του είναι η ιστορία του. Η γέννηση του έγινε για πολιτικούς λόγους, έγινε κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του hip hop είναι ότι έχει πάρα πολλούς στίχους, οπότε αν θες να περιγράψεις κάτι, να μιλήσεις πολιτικά καλό είναι να έχεις χώρο να γράψεις αρκετά πράγματα. Ένας άλλος λόγος είναι ότι ακούγαμε hip hop, μας άρεσε το hip hop, είναι βασικός αυτός ο λόγος, θεωρώ. Και σε «εκθέτει» κατά κάποιο τρόπο, λες πολλά πράγματα που δεν χωράει παρερμηνεία, οπότε λες κάτι με ευθύ τρόπο, είναι ξεκάθαρο και παίρνεις θέση. Οπότε θέλαμε να πάρουμε θέση. Ακούγαμε hip hop και η ιστορία του hip hop βασίζεται σε πολιτικούς λόγους, κοινωνικοπολιτικούς λόγους. Όλα αυτά μαζί νομίζω μας οδήγησαν σε αυτή την επιλογή.

 

Σήμερα υπάρχουν αρκετές μπάντες και σχήματα που ασχολούνται με το κοινωνικοπολιτικό hip hop. Θεωρείτε γενικότερα ότι το hip hop ως είδος μουσικής είναι μια απάντηση έκφρασης στο σημερινό αδιέξοδο και την άνοδο ακροδεξιών ιδεολογιών;

Χρήστος: Βασικά κανένα είδος μουσικής δεν έχει μεγάλες διαφορές πλέον, εκτός από τεχνικές. Έτσι όπως το ρωτάς είναι σαν να αποδέχεσαι ότι το hip hop είναι πολιτικό. Δεν ισχύει αυτό. Όχι μόνο στην Ελλάδα, παγκόσμια. Είναι ελάχιστα τα συγκροτήματα παγκόσμια που κάνουν πολιτικό hip hop, που έχουν πολιτικό στίχο μάλλον. Ξεκίνησε έτσι. Αυτό είναι σεβαστό. Τηρουμένων των αναλογιών και των συθηκών που ζούμε οι μπάντες είναι απειροελάχιστες και κυρίως στην Ελλάδα που κάνουν σοβαρό πολιτικό hip hop. Το σοβαρό να το εξηγήσω για να μην παρεξηγηθούμε, είναι αυτό που έχουμε πει και σε αρκετές άλλες συνεντεύξεις, ότι το hip hop είναι ο στίχος. Το να γράφουμε στίχους. Τα συνθήματα των τοίχων κατά τη γνώμη μου δεν είναι πολιτικό hip hop. Είναι ένα βήμα. Πρέπει να μπούμε λίγο πιο βαθιά. Πρέπει να εκπαιδεύεις τον ακροατή κατά κάποιον τρόπο, όχι ότι είσαι αυθεντία, απλά πρέπει να του δώσεις το κάτι παραπάνω. Το να πεις ότι οι πολιτικοί κλέβουν είναι αυτονόητο, το ξέρουμε όλοι. Δεν χρειάζεται να κάνεις hip hop κάνεις και ροκ κάνεις κι έντεχνο, μπορείς να το πεις. Πρέπει να μπεις πιο βαθιά στο στίχο. Οπότε κατά τη γνώμη μου δεν είναι το είδος της μουσικής που θα αφυπνίσει τα κινήματα, είναι μπάντες από πολλά είδη μουσικής.

Λεωνίδας: Εγώ θεωρώ ότι είναι ένα τερέν. Σε ολόκληρη την κοινωνία υπάρχει μία μάχη γύρω από αυτό που ο Gramsci λέει «πολιτισμική ηγεμονία», δηλαδή το τι αξίες και τι αρχές θα επικρατούν στη συγκεκριμένη κοινωνία, τι θα είναι αποδεκτό κοινωνικά και τι δεν θα είναι. Το hip hop είναι ένα όπλο πάνω σε αυτό. Μπορεί να είναι και οτιδήποτε άλλο, μπορεί να είναι η λογοτεχνία μπορεί να είναι η ποίηση. Και το hip hop είναι ένα τερέν πάνω σε αυτό. Η ιδαιτερότητα που έχει το hip hop είναι ότι επειδή είναι μουσική, η οποία προέρχεται από συγκεκριμένες κοινότητες, κυρίως νεανικές, για παράδειγμα υπάρχουν θεωρητικοί του hip hop που αποκαλούν τους raper «οργανικούς διανοουμένους» των κοινοτήτων τους χωρίς να σημαίνει ότι είναι πολιτικά διαμορφωμένοι, αλλά εκφράζουν προς τα έξω την πραγματικότητα των κοινοτήτων τους και οι κοινότητες τους τούς ακούν. Έχουν μία πρόσβαση, δηλαδή, σε συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες που δεν έχει ας πούμε η ποίηση π.χ.. Οπότε είναι ένα τερέν, όπου γίνεται αυτή η μάχη για την «πολιτισμική ηγεμονία» κι επιλέγεις και στρατόπεδο.

 

Πώς αντιλαμβάνεστε την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα από το 2008 και μετά με όλα τα γεγονότα που έχουν γίνει, με την άσκηση της εξουσίας από τη δεξιά, με την άνοδο της χρυσής αυγής, μέχρι και τη νίκη του σύριζα πρόσφατα και την οικονομική και δημοκρατική κρίση;

Λεωνίδας: Εγώ προσωπικά, για να μην μιλήσω για όλο το συγκρότημα γιατί μπορεί να υπάρχουν και διαφορετικές απόψεις, δεν πιστεύω στον εκλογικό δρόμο για την αλλαγή της κοινωνίας. Θεωρώ ότι η ελληνική κοινωνία αφυπνίστηκε και κυρίως οι μεσαίες τάξεις όταν τις βάλανε το χέρι στο πορτοφόλι και θεωρώ ότι εκεί δεν υπάρχει πολιτική διαμόρφωση, δεν υπάρχει ξεκάθαρη ιδεολογική τοποθέτηση που να λέει ότι θέλουμε να αλλάξουμε τον κόσμο γιατί είναι δίκαιο. Είναι περισσότερο ότι μας πήρανε κάποια προνόμια που είχαμε, κάποια κοινωνικά προνόμια του κοινωνικού κράτους που μας τα αφαιρεί ο νεοφιλελευθερισμός σαν οικονομική πολιτική και πολιτική και το πώς θα τα ξαναπάρουμε, πώς θα γυρίσουμε σε έναν καπιταλισμό με ανθρώπινο πρόσωπο. Η απάντηση ήταν ο σύριζα. Προσωπικά, εγώ ανήκω σε αυτούς που ονειρεύονται έναν άλλο κόσμο, αριστερό κι από τα κάτω που λένε οι Zapatistas, αυτοοργανωμένο, οριζόντιο, χωρίς ιεραρχικές δομές και δεν περιμένω τίποτα από το σύριζα. Θεωρώ επίσης, ότι οι εκλογές είναι ένας τρόπος του συστήματος να αυτορρυθμίζεται όταν κινδυνεύει.

 

 

 

Πως θα σχολιάζατε τα κινήματα στην Ελλάδα

Χρήστος: Η μεγάλη έκταση δόθηκε στο Σύνταγμα, με αφορμή και τους αγανακτισμένους από την Ισπανία, αυτό έδειξε ότι είχε μια μεγάλη δυναμική. Για να μιλήσω και λίγο επί προσωπικού όταν πήγαινες και γνώριζες κόσμο στην πλατεία, γιατί και εγώ και ο Λεωνίδας έτυχε να ήμασταν κάθε μέρα, είχαμε το χρόνο να το κάνουμε, όταν γνώριζες τον κόσμο, ο λίγος κόσμος ήτανε απόλυτα συνειδητοποιημένος και πολιτικοποιημένος, όχι κομματικοποιημένος, πολιτικοποιημένος. Είχε μια οργή, μια ένταση ότι πάμε να τα αλλάξουμε όλα, αλλά κατά την γνώμη μου δεν είχε το υπόβαθρο ώστε να προτείνει κιόλας. Tην δυναμική σίγουρα μπορούσε να την δώσει, απλά κατά την γνώμη μου, ο πολύς ο κόσμος κατέβηκε επειδή ήθελε να κάνει κάτι, ένιωθε την ανάγκη να κάνει κάτι, να αντισταθεί. Αλλά μάλλον, ο πολύς ο κόσμος δεν είχε ανάλογη εμπειρία, εννοώ κινηματική εμπειρία, δεν το κατακρίνω. Είναι μια νίκη του κινήματος που κατέβηκε κόσμος που δεν είχε ξανακατέβει ποτέ σε πορεία και σε πλατεία. Και μετά ήταν ένα στοίχημα, αυτό που έλεγε και ο Γλέζος, ότι αυτό έπρεπε να πάει σε όλες τις πλατείες, να μοιραστεί σε γειτονιές της Αθήνας και σε γειτονιές όλης της Ελλάδας. Αυτό κατά κάποιο τρόπο έγινε, έμειναν δηλαδή πράγματα από αυτό αλλά κατά την γνώμη μου δεν έμεινε κάτι τόσο μεγάλο.

Λεωνίδας: Τα κινήματα αυτά τα συγκεκριμένα έθεσαν ουσιαστικά δύο ερωτήματα, το ένα είχε να κάνει με την άμεση δημοκρατία, την αυτονομία και την αυτοδιαχείριση και το άλλο είχε να κάνει με το πώς θα σταματήσουμε τα μνημόνια. Όταν χάθηκε το πώς θα σταματήσουμε τα μνημόνια, 28-29 Ιουνίου αν δεν κάνω λάθος, που ψηφίστηκε το μεσοπρόθεσμο, που ήτανε ο στόχος της πλατείας να μην ψηφιστεί, στράφηκε το ερώτημα προς την άμεση δημοκρατία, στην αυτοδιαχείριση και το πώς θα μπορέσουμε να το κάνουμε αυτό πέρα από μία πλατεία. Φυσικά, δεν δόθηκε απάντηση, δεν βρέθηκε απάντηση για το πώς θα το κάνουμε, αλλά τέθηκε η ερώτηση. Οπότε, μπορεί τα κινήματα να μην έδωσαν την απάντηση αλλά έθεσαν την ερώτηση και ενέπνευσαν άλλα κινήματα αργότερα να κινηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση, όπως λεν και οι Ζαπατίστας «Περπατάμε ρωτώντας για να βρούμε αυτό που ψάχνουμε», που δεν το έχουμε. Επίσης, οι εκλογές έπαιξαν σημαντικό ρόλο το '12 που διέσπασαν όλη αυτή την ιστορία, όποτε τα κινήματα έπρεπε να πάρουν μια απόφαση ή θα συμμετέχουμε σε εκλογές ή θα χτίζουμε άλλες δομές ας πούμε που δεν υπήρχαν. Και φυσικό ήταν ο πολύς ο κόσμος να πάει προς τις δομές που ήδη υπήρχαν, οι εκλογές, το πολιτικό κόμμα, παρόλο που κατακρίθηκαν από τα κινήματα, υπήρχαν, ενώ η πρόταση που έγινε ήταν να φτιάξουμε άλλες δομές αμεσοδημοκρατικές, οριζόντιες που όμως δεν υπήρχαν, οπότε είναι λογικό να κερδίσουν οι δομές που υπήρχαν. Για να μην είμαστε άδικοι με τις δομές που δεν υπήρχαν, δεν πρόλαβαν και να δημιουργηθούν, το οποίο είναι χαρακτηριστικό που το βλέπω σε όλα τα αντίστοιχα λατινοαμερικάνικα κινήματα από τις αρχές του 2000 μέχρι και σήμερα. Είναι το ίδιο ακριβώς μοντέλο που ακολουθήθηκε, κινήματα δηλαδή που πρόταξαν την άμεση δημοκρατία, την αυτονομία, την αυτοδιαχείριση, αλλά όταν ήρθε η ώρα των εκλογών έχασαν απέναντι σε εκλογικές διαδικασίες γιατί δεν είχαν προλάβει να φτιάξουν τις δικές τους δομές καλώς ή κακώς, αλλά το ερώτημα τέθηκε.

 

 

Πώς είναι δυνατόν να αποσυνδεθούμε από την ιστορία ως μια σειρά στεγνών γεγονότων και να αντιληφθούμε πως αυτή μπορεί να μιλά για όσους την φτιάχνουν πραγματικά; Κάτι που συμβαίνει στα τραγούδια σας.

Λεωνίδας: Είναι θέμα προσωπικής συνειδητοποίησης του καθενός. Είναι γνωστό ότι την ιστορία την γράφουν τελικά οι νικητές, αλλά την διαμορφώνουν ίσως και οι ηττημένοι. Όπως λέει και ο Χατζής «Γράψε ρε Ιστορία δυο λόγια και για μας, μην μας περιφρονάς, μην μας περιφρονάς. Αν δεν υπήρχαμε εμείς πώς θα υπήρχανε οι άλλοι, αν δεν υπήρχαν οι μικροί πώς θα υπήρχαν οι μεγάλοι;». Εντάξει, εμείς εκεί έχουμε ταχθεί ας πούμε και αυτό προσπαθούμε να αναδείξουμε μέσα από τα λίγα μέσα που έχουμε, ένα από τα οποία είναι και τα τραγούδια μας.

 

Ποια είναι η σημασία των από τα κάτω κινημάτων;

Λεωνίδας: Κατ' αρχάς, δεν έχεις το φαινόμενο της ανάθεσης, της ιεραρχίας του ότι κάποιος άλλος θα τα κάνει για μας, έχεις το φαινόμενο της συμμετοχής, ότι δηλαδή εσύ ο ίδιος πρέπει να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου και να συμμετέχεις και εσύ σε αυτό το πράγμα που σε αφορά άμεσα και επίσης είναι και ένα μεγάλο σχολείο. Εγώ προσωπικά αυτό το έχω δει στις ζαπατίστικες κοινότητες, όπου θα δεις στα συμβούλια της καλής διακυβέρνησης από τον γέρο 60 χρονών που σκαλίζει το χωράφι του μέχρι το παιδί 12 χρονών που μόλις τελειώνει το σχολείο και τη γυναίκα με το μωρό που το βυζαίνει εκείνη τη στιγμή και τους έχουν στείλει οι κοινότητές τους και αυτοί θα πρέπει να συμμετέχουν στην αυτοδιοίκηση της περιοχής και να εκφράσουν τις κοινότητές τους. Αυτοί δεν μπορούν να επανεκλεγούν, κάνουν εκεί ένα καθήκον για τις κοινότητές τους, δεν μπορούν να διαφθαρούν, γιατί οι δομές αυτές έχουν δημιουργηθεί έτσι ώστε να μην διαφθείρονται και συμμετέχουν και βλέπουν πώς λειτουργεί αυτό το πράγμα. Επίσης βλέπουν ότι μπορεί και ο μη επαγγελματίας ή πολιτικός ή κάποιος που ξέρει πολλά, ότι μπορούν αυτοί οι άνθρωποι να χτίσουν κάποια πράγματα, να συναποφασίσουν κάποια πράγματα και να τα στήσουν από τα κάτω, να έχουν συμμετέχουν σε αυτό, να έχουν και την άποψή τους, να μην υπάρχει αυτός στον οποίο έχουν αναθέσει να αποφασίζει. Εγώ νομίζω ότι μόνο έτσι αλλάζει ο κόσμος.

 

 

Κατά πόσο δομές αυτόνομης δημοκρατίας μπορούν να υπάρξουν σε καπιταλιστικά κράτη κάτω και από το φάντασμα της σοσιαλδημοκρατίας;

Λεωνίδας: Σε επίπεδο έθνους-κράτους δεν νομίζω ότι μπορούν να υπάρξουν, περισσότερο σε τοπικό επίπεδο, όπου οι μικρές κοινωνίες γνωρίζουν και τις ανάγκες τους και μπορούν να συμμετάσχουν και στην επίλυσή τους και στη συζήτηση γύρω από αυτές. Τώρα, δεν είμαι και κανένας γκουρού να σου πω, αλλά βασίζομαι στην γνώμη του subcomandante Μarcos, ο οποίος λέει ακριβώς ότι σε επίπεδο έθνους-κράτους αυτό δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο σε τοπικό, και δεν ξέρω γιατί θα πρέπει να σκεφτόμαστε σε επίπεδο εθνικό. Τώρα, το πώς μπορούν να δημιουργηθούν; Με πρωτοβουλία των ίδιων των ανθρώπων, αν οι ίδιοι οι άνθρωποι δεν αποφασίσουν να συμμετάσχουν και να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους, δεν μπορεί να δημιουργηθεί τίποτα και ούτε εξαναγκαστικά μπορεί να γίνει ούτε, όπως λένε μερικοί, με «από τα πάνω» απόφαση δεν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει.

 

Θεωρείς ότι δομές σαν τη ΒΙΟ.ΜΕ μπορούν να εξελιχθούν και να συνεχιστούν και με την παρούσα πολιτική κατάσταση;

Λεωνίδας: Εγώ θα έλεγα γιατί όχι, γιατί να μην εξαπλωθεί; Από την άλλη όμως, επειδή η αστική δικαιοσύνη μπορεί να μην είναι και τόσο δίκαιη και να δούμε τι θα συμβεί και τώρα μιας και η ΒΙΟ.ΜΕ βρίσκεται σε ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι αυτή την στιγμή. Καλώς ή κακώς, για να λειτουργήσει νόμιμα θα χρειαστεί και την κυβερνητική κάλυψη, δηλαδή, να υπάρξει κάποιο νομοσχέδιο, κάποια πράξη νομοθετικού περιεχομένου, κάτι που να μπορεί να καλύπτει τη ΒΙΟ.ΜΕ και αντίστοιχες πρωτοβουλίες που μπορεί να γίνουν στο μέλλον. Δηλαδή, όταν ένα αφεντικό παρατήσει το εργοστάσιο και το αναλάβουν οι εργάτες, να μπορούν να το τρέξουν και να μην είναι παράνομοι και να είναι και δίκαιο αυτό, που ηθικά είναι δίκαιο μα νομικά δεν είναι, γιατί το αστικό κράτος υπερασπίζεται την ιδιωτική περιουσία. Όπως είχε πει και ο Τσίπρας "Ιδού η ρόδος, ιδού και το πήδημα" για να δούμε τί θα κάνει ο σύριζα για αυτό.

 


Τι σχέδια έχετε για το μέλλον των Social Waste;

Γιάννης: Ετοιμάζουμε καινούργια κομμάτια, από το τέλος των συναυλιών δηλαδή το καλοκαίρι αρχίσαμε να μπαίνουμε στο στούντιο. Είχαμε ιδέες, είχαμε καινούριους στίχους, δουλεύουμε μουσική. Ελπίζουμε πριν να κλείσει το '15 να βγει το καινούργιο Social και ελπίζουμε να βγει τότε και ένα project που κάνουμε με τα Αντίποινα, το «Hip-Hop της Μεσογείου». Τα Αντίποινα είναι ένα group που είμαστε μαζί από παλιά σε συναυλίες και παρέες, οι οποίοι ασχολούνται με ένα αντίστοιχο τρόπο με εμάς με την μουσική και το hip-hop, δηλαδή εντάσσοντας μουσικά όργανα ενώ ανήκουμε και κοινωνικοπολιτικά στον ίδιο χώρο, οπότε θα είναι μια καλή συνεργασία και δουλεύουμε και το δικό μας project που θα είναι μια συνέχεια της «Ουτοπίας» και θα λέγεται «Με μια πειρατική γαλέρα».

 

Ακολουθεί φωτογραφικό υλικό από το live των Social Waste που πραγματοποιήθηκε στο Ιβανόφειο, στις 28 Μαρτίου του 2015, στα πλαίσια του Φεστιβάλ Αριστερής Ανασύνθεσης.