jep  Apr.06.2015

Δεν πρόκειται για ένα κείμενο ανάλυσης πολιτικών όρων, ούτε κείμενο γλωσσολογικής ή γραμματικής ανάλυσης και πλαισίωσης ή τοποθέτησης στον πολιτικό χάρτη της αριστεράς, όπως λογίζεται τα τελευταία περίπου 30 χρόνια. Κάτι τέτοιο θα ήταν τουλάχιστον ανώφελο και μάταιο από πολλές απόψεις.  Πρόκειται για μία προσπάθεια αποδόμησης, η αλήθεια είναι ότι δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη προσπάθεια, των λεγόμενων και των πράξεων του Γιάννη Πανούση.

 Ο Γιάννης Πανούσης με άρθρο του που δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ ορίζει με κατηγορηματικό τρόπο τη σημασία της πολιτικής έννοιας «αριστερά», προχωρά σε μία διάκριση ανάμεσα στο ποια αριστερά είναι αναγκαία και ποια δεν έχει λόγο ύπαρξης και υπεραμύνεται της ύπαρξης μίας αριστεράς που θα διαθέτει ισχυρή αστυνομία και στρατό στα πλαίσια της ασφάλειας και της τάξης.

Τα μέχρι τώρα δείγματα γραφής του Πανούση  αποδεικνύουν πως αν ήταν αποκλειστικά στο χέρι του, οι διαφορές με την προηγούμενη κυβέρνηση στον συγκεκριμένο τομέα θα ήταν μηδαμινές. Λάτρης της ύπαρξης μίας σφιχτής μορφής αστυνομίας, δεν δίστασε να προβεί σε έμμεσες και άμεσες απειλές μιλώντας όπως οι προκάτοχοί του για κουκουλοφόρους που θα τους βγάλει τις κουκούλες, για καμία ανοχή σε συγκεκριμένες πολιτικές ομάδες που τολμούν βέβαια να ζητούν το αυτονόητο στην περίπτωση της απεργίας πείνας βάζοντας την ανθρώπινη ζωή πάνω από όλα, κ.α. Όπως έχει αποδειχτεί μέσα από τις δηλώσεις του, οι προσωπικές του επιλογές και η οπτική του για το τι κινήσεις θα έπρεπε να ακολουθήσει το υπουργείο δεν είναι πάντα ίδιες με αυτές που ακολουθήθηκαν, γεγονός που αποδεικνύει ότι έχουν επιβληθεί πολλές φορές οι επιλογές από πιο ψηλά  ακυρώνοντας ουσιαστικά τις δικές του επιθυμίες. Βέβαια αυτό δεν σημαίνει πως η ευθύνη για το τι βγαίνει από το υπουργείο είναι αποκλειστικά προσωπική. Είναι ξεκάθαρο πως ένας υπουργός που δεν προέρχεται από τον κομματικό πυρήνα μπορεί να λύσει τα χέρια στον ΣΥΡΙΖΑ. Οι ακραίες θέσεις του δεν ταυτίζονται με το κόμμα, η συλλογική ευθύνη είναι μειωμένη σε σχέση με την προσωπική και ταυτόχρονα έχουν έναν άνθρωπο διατεθειμένο να ¨σφίξει¨ τα ζωνάρια σε όποιον παρασηκώσει κεφάλι χωρίς να πληγεί το κόμμα τόσο πολύ, το οποίο επιθυμεί με μεσοβέζικες λύσεις να τα έχει καλά με όλους. Ένα κόμμα που δεν μπορεί με κανένα τρόπο να μας εξηγήσει γιατί αυτοπροσδιορίζεται ως κόμμα της ριζοσπαστικής αριστεράς, θυμίζοντας σε πολλά σημεία το ΠΑΣΟΚ τις μέρες που δήλωνε σοσιαλιστικό κόμμα.

 Και στο σημείο που νομίζεις ότι ο Πανούσης έχει κάνει πλέον ξεκάθαρες τις πιο ακραιοκεντρικές του θέσεις έρχονται δηλώσεις στην καθημερινή. Κατακεραυνώνει τις καταλήψεις και αμφισβητεί τον λόγο ύπαρξής τους, τοποθετώντας αυτές μέσα σε ένα πλαίσιο «ανομίας», τονίζοντας την ανάγκη να παταχθούν τέτοιες ενέργειες. Αναφέρει πως τέτοιες πρακτικές έρχονται μπούμερανγκ στην αριστερά και ουσιαστικά πλαισιώνει και οριοθετεί τα χαρακτηριστικά ενός χώρου που ο ίδιος δηλώνει μέρος του.

 Η κριτική μπορεί να σταθεί σε δύο επίπεδα, αρχικά στο ρόλο της αριστεράς όταν βλέπει να διαδραματίζονται όλα αυτά, και δεύτερον στην πλαισίωσή της, την τοποθέτησή της σε ορισμένα και συγκεκριμένα καλούπια και την επιφόρτισή της με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά από ανθρώπους που μάλλον αγνοούν τον ρόλο που είχε για πάρα πολλά χρόνια σε ένα παγκόσμιο επίπεδο. Το επίπεδο που μας αφορά είναι το δεύτερο.

 Αρχικά το πιο οξύμωρο σε όλο το σκηνικό είναι το γεγονός ότι ένας άνθρωπος που μέχρι πριν λίγο καιρό άνηκε σε ένα κόμμα (ΔΗΜΑΡ) που στήριζε για πολύ καιρό μία ακροδεξιά κυβέρνηση, αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός και μάλιστα οριοθετεί ο ίδιος και το που πρέπει να κινείται η αριστερά και το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται σε όποιον θυμίζει το πόσο συστημικό και ρεφορμιστικό σε όλα τα επίπεδα είναι και το τωρινό του κόμμα. Στοχοποιεί πολιτικές ομάδες με την ευκολία που θα έκανε ένας ακροδεξιός υπουργός και θυμίζει με κάθε ευκαιρία ότι δεν είναι διατεθειμένος να αλλάξει σχεδόν τίποτα στην λειτουργία της αστυνομίας. Με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο προσπαθεί να στοχοποιήσει έναν ολόκληρο χώρο (αναρχικός χώρος) ως κάτι άνομο το οποίο πρέπει να παταχθεί, και βάζει την αριστερά στην αντίπερα όχθη, δημιουργώντας την εικόνα για μία αριστερά που όχι μόνο δεν διεκδικεί, αλλά αντίθετα επιβάλλει τον νόμο και την ασφάλεια με απόλυτες μεθόδους. Μέσα σε όλα αυτά έρχεται το όργιο στις Σκουριές, όπου η αστυνομία του, στο πλευρό των εργαζομένων της ελληνικής χρυσός, απωθούν και κυνηγούν τους κατοίκους και τους διαδηλωτές, θυμίζοντας σε κάθε ανόητο που πίστευε ότι θα υπάρξει κάποια αλλαγή, πως η αστυνομία θα είναι εκεί για να στηρίζει τα συμφέροντα των συγκεκριμένων ατόμων που ελέγχουν το οικονομικοπολιτικό σκηνικό και να ξυλοκοπεί κατά το δοκούν. Ένα σώμα όπως αυτό της αστυνομίας φαίνεται πως βρήκε φυσικά για άλλη μία φορά τον πιο κατάλληλο για να την διοικεί, ο Πανούσης μοιάζει ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση…

 Αυτό που πρέπει να θυμηθεί ο Πανούσης και ο κάθε Πανούσης μέσα στο ΣΥΡΙΖΑ, όπως και ολόκληρος ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ότι η αριστερά ποτέ δεν θα μπορούσε να έχει το ρόλο του επιβλέποντα της «τάξης και της ασφάλειας», θυμίζοντας σε τόσα πολλά τους προκατόχους τους. Γι αυτό αν υπάρχει μία ανάγκη αναπλαισίωσης του ταξικοπολιτικού προσδιορισμού, αυτή αφορά αρχικά το ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και κάθε κόμμα της ¨αριστεράς¨ με παρόμοια χαρακτηριστικά. Αν θέλουν να δώσουν έναν ορισμό, μπορούν να δουν τα παραδείγματα χωρών όπου η αριστερά μαζί με τον αναρχικό χώρο διεκδικούν δικαιώματα, ελευθερία, δικαιοσύνη. Στην Τουρκία δεν διστάζουν να θυσιάζουν τις ζωές τους άνθρωποι με στόχο την απονομή δικαιοσύνης, ζητώντας μία ανάσα ελευθερίας και αξιοπρέπειας μέσα σε ένα θεοκρατικό και απολυταρχικό κράτος, όπου η δολοφονίες από την αστυνομία μοιάζουν να μην έχουν συνέπειες, και έρχεται ο Πανούσης να μας δώσει ορισμούς μπερδεύοντάς την μάλλον με δικές του ακροδεξιές ονειρώξεις.

 Φαίνεται πλέον πως ακόμα και αν διαφωνεί το μεγαλύτερο μέρος του ΣΥΡΙΖΑ με τη στάση του Πανούση,  εξυπηρετεί απόλυτα την κυβέρνηση στη θέση που είναι, εξυπηρετεί μία μετριοπαθή πολιτική που δίνει στους νοικοκυραίους την ασφάλεια που τόσο επιθυμούν.