blackuroi team  Jul.10.2015

Συνέντευξη: Mitsubishi & Sοugko

Μιλήσαμε με τον Ιρλανδό συγγραφέα και φωτορεπόρτερ Andrew Flood, για το αναρχικό κίνημα, τις καταλήψεις, τους αγώνες και την αστυνομική καταστολή στην Ιρλανδία. Ο Andrew Flood δημοσιεύει άρθρα στο blog Anarchist Writers και έχει γράψει αρκετά άρθρα για το θέμα της Ελλάδας. Η συζήτησή μας κλείνει με μερικές ερωτήσεις για τον Σύριζα και για τα σύγχρονα αστικά εξεγερσιακού χαρακτήρα κινήματα. [English below]

 

Υπάρχουν αρκετές αναρχικές συλλογικότητες και συνελεύσεις στην Ιρλανδία; Σε ποιες πόλεις;

Υπάρχουν μερικές. Το αναρχικό κίνημα στην Ιρλανδία ήταν ιστορικά ασθενές μέχρι ανύπαρκτο, εκτός από μερικά κομμάτια που δεν είχαν συνεχόμενη ύπαρξη έως τη δεκαετία του ‘80 και πραγματικά μέχρι το 2000 υπήρχε μόλις μια ντουζίνα ανθρώπων σε κανά δυο οργανώσεις σε ολόκληρο το νησί (ενν. το νησί της Ιρλανδίας).

Από το 2000 έως το 2006, η Ιρλανδία πέρασε μία περίοδο ραγδαίας ανάπτυξης. Μέχρι το 2006 υπήρχαν ίσως πάνω από 100 μέλη σε ομάδες, πρότζεκτ και κολλεκτίβες, τα ⅔ των οποίων ήταν στο Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης (Workers Solidarity Movement), το οποίο είχε 5 «παραρτήματα» σε εκείνη τη φάση. Αλλά τότε, από το 2007 έως και σήμερα, οι περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους σταμάτησαν να συμμετέχουν ενεργά, με αποτέλεσμα πλέον να υπάρχει διαρκής δραστηριότητα μόνο στο Δουβλίνο και το Μπέλφαστ με μερική δραστηριότητα στο Κορκ, στο Ντέρυ και σε αρχικό ακόμα επίπεδο στο Γκάλγουει. Ίσως υπάρχουν γύρω στα 40 άτομα που είναι ενεργά μέλη δράσεων που γίνονται τώρα, με περίπου το 60- 70% αυτών να συμμετέχουν και στο Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης. Τα επίπεδα ύπαρξης και  δραστηριότητας είναι πολύ χαμηλότερα ανά άτομο απ’ ό,τι ήταν στο ζενίθ τους.

Όσον αφορά τις ομάδες, πέρα από το Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης που αναφέραμε, υπήρχαν επίσης τα Organise, Seomra Spraoi, Revolutionary Anarchist Feminist Group και το Solidarity Books, τα οποία πλέον δεν υπάρχουν πια. Κάποια από τα άτομα που ήταν στο Organise, ξεκίνησαν στο Μπέλφαστ την τοπική της Ομοσπονδίας Αλληλεγγύης (Solidarity Federation) του International Workers Association (Διεθνής Ένωση Εργατών) του Ηνωμένου Βασιλείου, και κάποιο από αυτούς του Seomra Spraoi, δημιούργησαν πρόσφατα το κατειλημμένο κοινωνικό κέντρο The Barricade Inn. Υπήρξε επίσης η ανάδυση μιας χαλαρής ανεπίσημης ομάδας συγκρουσιακών καταληψιών, ωστόσο μέχρι στιγμής αποτελούν περισσότερο μια φιλική/ συμπαθή ομάδα χωρίς ιδιαίτερα συγκεκριμένη πολιτική δραστηριότητα πέρα από την κατάληψη.

 


Η κατάληψη The Barricade Inn στο Δουβλίνο.


Ποιες είναι οι συνήθεις δράσεις τους; Επικεντρώνουν την προσοχή και τις δράσεις τους σε συγκεκριμένα θέματα, όπως κοινωνικής και εργατικής φύσεως ή είναι περισσότερο θεωρητικοί;

Τα επεισόδια στην Ιρλανδία, πέρα από σεχταριστικά επεισόδια μεταξύ καθολικών και προτεσταντών στη βόρεια Ιρλανδία, είναι πού σπάνια, και σίγουρα δεν είναι μια τακτική πολιτική δραστηριότητα που μπορεί κανείς να πει ότι έχει ένα διαρκές περιεχόμενο. Κάποιες από τις προαναφερθείσες οργανώσεις είχαν ως στόχο τη διατήρηση/ δημιουργία κοινωνικών κέντρων (Seomra, Solidarity Books, Barricade Inn) ενώ το Revolutionary Anarchist Feminist Group ήταν ένα περισσότερο εκδοτικό εγχείρημα.

Το Κίνημα Εργατικής Αλληλεγγύης είναι σε γενικές γραμμές ένα εσπεσιφισμικό μοντέλο οργάνωσης, που σημαίνει ότι συμμετέχει σε ευρείς αγώνες, ενώσεις κ.λ.π. και ταυτόχρονα να παράγει περισσότερο ιδεολογικό και αναρχικό συγκρουσιακό υλικό, συνέδρια κ.λ.π. Αυτήν την περίοδο, ο αγώνας ενάντια στην επιβολή τελών στο νερό είναι πολύ σημαντικός, καθώς είχε ως αποτέλεσμα μία κινητοποίηση βασισμένη σε μια κοινότητα μεγάλης κλίμακας και ποικιλομορφίας. Στην περίοδο που προηγήθηκε, ήταν ιδιαίτερα δυναμική η οργάνωση υπέρ της επιλογής (για την επιλογή των γυναικών να κάνουν έκτρωση) και η οργάνωση των σωματείων ενάντια στην κρίση, που προηγήθηκε. Γενικώς, το επίκεντρο καθορίζεται από το τι αγώνες συμβαίνουν στην κοινωνία, με τους αναρχικούς να συμμετέχουν σε αυτούς τους αγώνες, περισσότερο από το να προσπαθούν να επιμείνουν σε άλλους πιο σημαντικούς.
 

Πόσες καταλήψεις υπάρχουν στην Ιρλανδία; Τι αντιμετώπιση έχουν από το κράτος και τους μηχανισμούς καταστολής; Ποια είναι η στάση της κοινωνίας απέναντί τους;

Μέχρι πρόσφατα δεν υπήρχε συνεχής δραστηριότητα καταλήψεων πουθενά στην Ιρλανδία. Τα τελευταία τρία χρόνια υπήρξε η ανάδυση ενός μικρού οργανωμένου κινήματος που κατάφερνε να διατηρήσει χώρους για σημαντικές χρονικές περιόδους. Όμως το κίνημα αυτό είναι πολύ μικρό, στο Δουβλίνο αυτή τη στιγμή μιλάμε για περίπου 3 με 5 κτίρια και 30 με 60 άτομα που μένουν σε αυτά.

Καθώς η κρίση στην Ιρλανδία δημιουργήθηκε σε μεγάλο βαθμό λόγω της κερδοσκοπίας από την ιδιοκτησία, δημιούργησε έπειτα και τις συνθήκες για αυτή την ανάπτυξη (ενν. των καταλήψεων). Τεράστιες πτώσεις στην αξία της ιδιοκτησίας και η επακόλουθη χρεωκοπία πολλών κερδοσκόπων σήμαινε ότι κανείς δεν είχε κάποιο ισχυρό βραχυπρόθεσμο συμφέρον στα κατειλημμένα κτίρια. Περίμεναν την ανάκαμψη και την αύξηση της αξίας της γης και των κτιρίων ξανά, για να έχει αξία να επωμιστούν το νομικό κόστος και τα άλλα έξοδα που χρειάζονταν για την έξωση των καταληψιών.

Η νομική κατάσταση και οι πρακτικές της αστυνομίας ήταν πολύ εχθρικές προς τις καταλήψεις. Ήταν μια ρουτίνα για την αστυνομία να χρησιμοποιείται ως ένα μέσο εκφοβισμού των καταληψιών για να εξωθούνται σε εγκατάλειψη του κτιρίου αμέσως μόλις η αστυνομία πληροφορούνταν την ύπαρξή τους. Ένας άλλος λόγος που δημιουργήθηκαν περισσότερες καταλήψεις διαρκείας στην παρούσα φάση ήταν ότι μία αρχικά μικρή ομάδα ανθρώπων αποφάσισε να προκαλέσει αυτή την κατάσταση και μέσω της πληροφόρησής της για το νομικό καθεστώς, ώστε να μπορούν να επιχειρηματολογούν με την αστυνομία, αλλά και μέσω της δημιουργίας ενός δικτύου ανθρώπων που ήταν πρόθυμοι να εμφανίζονται όταν υπήρχε κίνδυνος εκκένωσης.

Η γνώμη μου ωστόσο είναι ότι αυτό το σύντομο άνοιγμα που δημιουργήθηκε από την κρίση και οι νέες αυτές τακτικές θα τελειώσουν σύντομα. Το κόστος του ενοικίου και της ιδιοκτησίας εκτοξεύεται και οι κερδοσκόποι επιστρέφουν, γεγονός που θα αυξήσει σε μεγάλο βαθμό το κίνητρό τους να κινηθούν γρήγορα ενάντια στους καταληψίες. Σε αυτό το πλαίσιο είναι πολύ πιθανό η Γκάρντα (Ιρλανδική αστυνομία) να πάρει διαταγή να εντείνει την εχθρικότητά της προς τους καταληψίες. Μέχρι σήμερα δεν το έχουν πάρει αρκετά σοβαρά για να κάνουν πραγματικές προσπάθειες να εκκενώσουν με τη βία. Η ερώτηση - κλειδί θα είναι αν το κίνημα που έχει αναπτυχθεί θα έχει αρκετή λαϊκή υποστήριξη για να αντισταθεί σε αυτές τις δίδυμες απειλές.



Στιγμιότυπο από την απόπειρα εκκένωσης της κατάληψης Grangegorman, με δικαστικούς κλητήρες, μπάτσους και μισθωμένους μπράβους, 23 Μαρτίου 2015, Δουβλίνο/ Πηγή indymedia ireland.

 

Κεντρικής σημασίας θα είναι το πόση υποστήριξη θα δείξει η κοινωνία στις καταλήψεις. Οι πρώτες αναμετρήσεις στην απόπειρα εκκένωσης της πολύ μεγάλης κατάληψης στο Γκραντζγκόρμαν στο Δουβλίνο ήταν πολύ θετικές με πολλούς ανθρώπους της περιοχής, συμπεριλαμβανομένων μερικών μικρών επιχειρήσεων, να εκφράζουν δημόσια την υποστήριξή τους στους καταληψίες. Ωστόσο, οι ειδικές περιστάσεις εσωτερικού διχασμού μεταξύ των κατοίκων αυτής της κατάληψης σημαίνει ότι θα εκκενωθεί στις επόμενες μέρες χωρίς σημαντική αντίσταση. Συνεπώς ένα πραγματικό τεστ θα γίνει σύντομα, φαντάζομαι δεν απέχει πολύ.


Είναι ισχυρό το LGBTQI κίνημα στην Ιρλανδία; Υπάρχουν ομάδες LGBTQI που συμμετέχουν στις αναρχικές συλλογικότητες και καταλήψεις;

Μία συνέπεια της επιτυχίας του αγώνα για ισότητα στο γάμο είναι ότι το LGBTQI κίνημα είναι μαζικό και επιπλέον κυρίαρχο. Το pride στο Δουβλίνο είναι τεράστιο, σχεδόν εξίσου μεγάλο με την παρέλαση τη μέρα του Saunt Patick, αλλά επίσης πολύ εμπορικό και απολιτίκ.




Στιγμιότυπο από το Pride του 2015 στο Δουβλίνο/  Andrew Flood, Πηγή: Workers Solidarity Movement

 

Έχουν γίνει κάποιες προσπάθειες να δημιουργηθούν πιο ριζοσπαστικά queer κινήματα (με τον όρο queer να εκπροσωπεί γενικώς τον αυτοπροσδιορισμό που χρησιμοποιείται για να υποδείξει μία βαθύτερη κριτική στις ετεροκανονικές πολιτικές της αφομοίωσης), όμως μέχρι τώρα οι προσπάθειες αυτές ήταν ανεπίσημες και βραχύβιες. Ίσως αυτό αλλάξει ως επακόλουθο του δημοψηφίσματος [ΣτΜ: Το δημοψήφισμα για τους γάμους των ομόφυλων ζευγαριών πραγματοποιήθηκε στις 23 Μαρτίου, με ποσοστό 62,3% να ψηφίζει υπέρ της νομιμοποίησης], αλλά όπως και σε άλλους τομείς των ριζοσπαστικών πολιτικών ο μικρός αριθμός ανθρώπων με μεγάλα επίπεδα αφοσίωσης κάνει τη διατήρηση των κινημάτων δύσκολη.
 

Τι συμπεριφορά έχει η Γκάρντα (αστυνομία της Ιρλανδίας) προς τους διαδηλωτές;

Σε σύγκριση με άλλες Ευρωπαϊκές χώρες η αστυνομία εδώ δεν είναι ιδιαίτερα εξειδικευμένη στην καταστολή. Στο νότο δεν είναι εξοπλισμένη με κλομπ, δακρυγόνα και αύρες και μόνο ένας μικρός αριθμός έχει εκπαιδευτεί επαρκώς για οδομαχίες και για τον αντίστοιχο εξοπλισμό. Αυτό συμβαίνει επειδή οι πολιτικές οδομαχίες είναι πολύ σπάνιες στο νότο, οπότε έχουν ελάχιστη ανάγκη για τέτοιο εξοπλισμό και για μεγάλο αριθμό ατόμων εκπαιδευμένων να τον χρησιμοποιούν.

Πέρα από ορισμένα περιθωριοποιημένα τμήματα, κυρίως τους «Ιρλανδούς Ταξιδιώτες» [ΣτΜ: Στα αγγλικά Irish Travellers] (μία παραδοσιακή νομαδική εθνοτική ομάδα) και περιοχές υψηλής ανεργίας για όλες τις γεννιές, η γενικότερη εμπειρία της αστυνόμευσης για τους περισσότερους ανθρώπους βασιζόταν στη συγκατάθεση της κοινότητας για αστυνόμευση. Αυτό είναι μια συνηθισμένη μετα-αποικιοκρατική εμπειρία, όπου ο αντι-αποικιοκρατικός αγώνας δημιουργεί μια ψευδή εντύπωση ότι αυτό που νοούνταν ως κακό στην παλιά κοινωνία ανήκει στο παρελθόν τώρα και ότι «εμείς» κάνουμε κουμάντο. Μετά την απομάκρυνση της Βρετανικής κυριαρχίας από το νότο, εκείνοι που κέρδισαν τον εμφύλιο πόλεμο ήταν αρκετά έξυπνοι ώστε να αποστρατιωτικοποιήσουν και να αποπολιτικοποιήσουν τη νέα αστυνομική δύναμη που δημιουργήθηκε μόλις επήλθε η σταθερότητα.

Ωστόσο, με την ανάδυση του εκτεταμένου κοινοτικού κινήματος ενάντια στην επιβολή τελών στο νερό, αυτό άλλαξε για εκείνους που ήταν στον πυρήνα αυτού του κινήματος. Μια συνήθης δράση είναι οι κάτοικοι να μένουν ακίνητοι και να εμποδίζουν να περάσουν οι εργάτες που προσπαθούν να εγκαταστήσουν μετρητές νερού έξω από τα σπίτια και η αστυνομία να παρατάσσεται σε μεγάλους αριθμούς για να απομακρύνει σωματικά τους κατοίκους. Αυτό σημαίνει πως πολλοί άνθρωποι εκτέθηκαν σε μη συναινετική πολιτική αστυνόμευση για πρώτη φορά. Ο «πραγματικός» ρόλος της αστυνομίας αποκαλύφθηκε και πολλοί σοκαρίστηκαν έντονα από αυτό το ρόλο.

 


Από διαμαρτυρία για την επιβολή τελών στο νερό, Δουβλίνο 8 Ιουλίου 2015/ Πηγή: Independent Ireland

 

Αντιστοίχως, οι μεγαλύτερες διαδηλώσεις του κινήματος αυτού συμπεριλαμβάνουν συνήθως και αγώνα με την αστυνομία σε ορισμένα σημεία, ενός είδους που αλλού στην Ευρώπη πιθανώς θα εξελισσόταν σε οδομαχίες, αλλά η έλλειψη εξοπλισμού και από τις δύο πλευρές σημαίνει αντί αυτού αγώνα με φωνές, σπρωξίματα και χτυπήματα. Όταν και εάν η κρίση τελειώσει, απομένει να δούμε αν αυτές οι αλλαγές στην πρακτική και στην αντίληψη θα εδραιωθούν ή θα ξεθωριάσουν με τη μνήμη. Υποψιάζομαι το δεύτερο, καθώς από την οπτική της κυβέρνησης και των αρχηγών της αστυνομίας, το συναινετικό σύστημα είναι πολύ πιο αποτελεσματικό για τη διατήρηση του κοινωνικού ελέγχου σε χαμηλό κόστος και την αποφυγή της αναπόφευκτης ριζοσπαστικοποίησης που επέρχεται από τη διαρκώς ενεργή αστυνομική καταστολή των λαϊκών κινημάτων.

 


 

Στο άρθρο που έγραψες ακριβώς πριν τη νίκη του Σύριζα στις βουλευτικές εκλογές της Ελλάδας, ανέφερες ότι υπάρχουν τρία πιθανά σενάρια για τη μοίρα του Σύριζα: η επιβολή μιας «σκληρής δύναμης», με ένα πραξικόπημα, μιας «μαλακής», με τρομοκρατία της αγοράς, ή η οπισθοχώρηση του Σύριζα από τα αρχικά πολιτικά του πλάνα. Βρίσκεις ακόμα πιθανό κάποιο από αυτά και ποια έχεις αποκλείσει

Είμαι επιφυλακτικός ως προς την υπεροψία του να πω σε ένα ελληνικό site πώς εξελίσσονται τα πράγματα στην Ελλάδα. Αλλά από αυτά που γνωρίζω, η πρώτη περίπτωση του πραξικοπήματος, μοιάζει πολύ αμφίβολη τώρα, γιατί ο συνδυασμός των άλλων δύο δυνάμεων, της τρομοκρατίας της αγοράς (market terrorism) και της υποχώρησης του Σύριζα, αρκούν πιθανώς για να ικανοποιήσουν το ντόπιο και διεθνές κεφάλαιο. Ναι θα έλεγα ότι πιστεύω πως το ερώτημα θα λάβει την απάντησή του από το επίπεδο αντίστασης στην Ελλάδα ως προς τη συνθηκολόγηση του Σύριζα και την αντίστοιχη αντίδραση του δεύτερου. Και αυτό το ερώτημα μάλλον θα πρέπει να την απαντήσετε εσείς αντί για εμένα.

 

Κατά τη γνώμη σου, η συμπεριφορά του αναρχικού κινήματος προς μια κυβέρνηση της (υποτιθέμενης) ριζοσπαστικής αριστεράς θα πρέπει να διαφέρει από εκείνη που υπήρχε σε πιο πολιτικά συντηρητικές κυβερνήσεις;

Νομίζω ότι θα ήταν χρήσιμο να αναγνωρίσουμε μερικές διαφορές, κυρίως ότι πολλοί από αυτούς τους πολιτικούς δεν είναι ακόμα, λέγοντας κυνικά, αυτό που θα μπορούσαν για να γίνουν ο τύπος της εξουσίας. Και μέχρι στιγμής οι υποχωρήσεις τους δεν είναι και τόσο βασισμένες στο ότι ψεύδονται στην ουσία, αλλά σε μια αφέλεια ως προς το τι θα επέτρεπαν οι αγορές και στο πόσο πραγματική είναι αυτή η «δημοκρατία» στην οποία ζούμε. Οπότε ναι, θα έλεγα ότι το μήνυμά μας δε θα έπρεπε να είναι ταυτόσημο με τα όσα έχουν γραφτεί ενάντια στο ΠΑΣΟΚ για παράδειγμα.

Όμως πέρα από αυτό, η κριτική μας δεν ήταν ποτέ απλώς προς άτομα ή κόμματα που ξεπουλιούνται, ψεύδονται ή είναι διεφθαρμένα. Είναι προς το κοινοβουλευτικό σύστημα της εκπροσώπησης. Και αυτή η κριτική εφαρμόζεται ακόμα περισσότερο όταν μια κυβέρνηση της ριζοσπαστικής αριστεράς είναι στην εξουσία προσπαθώντας να χρησιμοποιήσει το σύστημα αυτό με ένα τρόπο που είναι αντίθετος προς το σχεδιασμό του. Για αυτό το λόγο, πρέπει να είμαστε περισσότερο ηχηροί παρά ήσυχοι, ώστε η αποτυχία να μη φανεί πως έχει ως αιτία το ξεπούλημα του αγώνα, αλλά το λάθος δρόμο που επέλεξαν.

 

Στο άρθρο σου «Μια αναρχική κριτική στην οριζοντιότητα», όπου παίρνεις ως παραδείγματα τρεις περιπτώσεις μεγάλων κοινωνικών κινημάτων (την εξέγερση στην Αργεντινή το 2001, το κίνημα Occupy το 2011 και το πάρκο Γκεζί το 2013), ουσιαστικά απορρίπτεις τη δυναμική τους, επειδή οι συμμετέχοντες σε αυτά δεν είχαν «κοινό όραμα». Δε νομίζεις ότι και μόνο η συμμετοχή των ανθρώπων - οι οποίοι μπορεί να μην είχαν βιώσει παρόμοιες εμπειρίες στο παρελθόν- μπορεί να βοηθήσει στη δημιουργία μιας νέας μορφής συνείδησης;

Το άρθρο ήταν ζευγάρι με ένα ακόμα, με τίτλο “Turnips, hammers & the square - why workplace occupations have faded”, στο οποίο έκανα κριτική στο πιο παραδοσιακό σκεπτικό της αριστεράς για το πώς αναδύεται η επανάσταση. Ίσως διαβάζοντάς το μόνο του να φαίνεται τελείως μονόπλευρο.

Η άλλη πλευρά του επιχειρήματος αυτού είναι πράγματι η ερώτηση ως προς το αν και -κατά τη γνώμη μου- πότε τα οριζόντια κινήματα θα γεννήσουν νέους διαρκείς τρόπους οργάνωσης, που θα ξεπερνούν τις ελλείψεις που έχουμε δει. Η πρόκληση αυτή τη στιγμή είναι να πάρουμε τις καλύτερες από τις παλιές εμπειρίες του αναρχικού κινήματος και τις καινούργιες εμπειρίες της οριζοντιότητας για να προσδοκούμε και να δράσουμε ως μαίες της επώδυνης και δύσκολης γέννας, επιταχύνοντας την εξέλιξή του και αυξάνοντας της πιθανότητες επιτυχίας. Η θεωρία θα έχει μερικό μόνο ρόλο σε αυτό συγκριτικά με την επανάληψη των πράξεων, και η επίγνωση της κάθε επανάληψης θα είναι απαραίτητη.

 

Andrew Flood

Σύντομη βιογραφία του θα βρείτε εδώ

 

*Η  συνέντευξη έγινε πριν ένα μήνα οπότε οι ερωτήσεις και οι απαντήσεις για τον Συριζα και την Ελλάδα είχαν άλλη βάση δεδομένων.

_________________________________________________________________________________________________________________________________________________

 

In English

We talked to Irish writer and photographer, Andrew Flood about the anarchist movement, the squatting, the struggles and the police in Ireland. Andrew publishes his articles on Anarchist Writers blog and has written articles about Greece as well. Our conversation ends with a few questions about Syriza and the modern urban insurrectional movements.
 

Are there many anarchist groups and assemblies in Ireland? In which cities ?

There are few.  The anarchist movement in Ireland was historically weak to non-existent, apart from fragments it had no continuous existence until the 1980s and really until 2000 it was only a dozen people in a couple of organisations on the whole island.

From 2000 to 2006 it went through a period of rapid growth, perhaps by 2006 there were more than 100 members of groups, projects and collectives, 2/3 of them in the WSM which had 5 branches at that point.  But then from 2007 to the current time most of those people stopped being actively involved so that today there is really only ongoing activity in Dublin and Belfast with a little sporadic activity in Cork, Derry and starting up again in Galway. Perhaps there are 40 people who are active members of ongoing projects now, with maybe 60-70% of them being involved around the WSM.  And the existence and activity level is much lower per person that it was at the highpoint.

In terms of groups we have mentioned the WSM already but also there was Organise, Seomra Spraoi, Revolutionary Anarchist Feminist Group and Solidarity Books all of which no longer exist.  Some of the people around Organise set up the Belfast local of the UK IWA section Solidarity Federation and some of those around Seomra Spraoi recently set up a new squatted social centre called The Barricade Inn.  There has also been the emergence of a loose informal group of insurrectionalist squatters although so far they are mostly a friendship/ affinity group without much specific political activity outside of squatting.

 

What are their usual actions? Do they focus their attention and actions in specific subjects, like social or labour issues or are they more theoritical?

Riots apart from sectarian riots between catholics and protestants in northern Ireland are very rare, certainly not a regular political activity that can be said to have a progressive content.  Some of the organisation listed were projects to maintain / create social centres (Seomra, Solidarity Books, Barricade Inn) and RAG was mostly a publishing project.

WSM is in the platforms / especificst model of organising which means it involves itself in broad struggles, unions etc at the same time as producing more ideological and anarchist agitation material, meetings etc.  In the current period the struggle against the introduction of water charges has been very important as this has resulted in a very large scale and diverse community based mobilisation.  In the period before that pro-choice organising was very strong and before that union organising against the crisis.  In general the focus is determined by what struggles are happening in society with anarchists going into those struggles rather than trying to insist that other ones are more important.

 

How many squats are there in Ireland? How does the state deal with them? (evictions, police oppression?) Is the society supportive of them?

Until recently there was no sustained squatting anywhere in Ireland.  In the last three years there has been the emergence of a small organised movement that has managed to hold spaces for reasonable periods of time. But that movement is very small, perhaps in Dublin at this moment we are talking of 3-5 buildings and 30-60 people living in them.

Because the crisis in Ireland was very centred around property speculation it created the conditions for this growth.  Enormous falls in property value and the subsequent bankruptcy of many speculators meant that no one had a strong short term interest in the buildings squatted.  They were waiting for recovery and the rise in the value of the land and buildings again to make the legal or other costs of evicting squatters worthwhile.  

The legal situation and police practise was very hostile to squatting, it was routine that police forced would be used to intimidate people out of occupying a building soon as the police were aware they were present. The other reason for the emergence of more sustained squatting at this moment was that an initially small group of people decided to challenge this situation through both fully informing themselves of the law so they could argue with the police and through creating a network of people willing to turn up when a threat was evicted.

It’s my opinion however that the brief opening created by the crisis and these new tactics will be closed soon.  Rent and property costs are soaring and the speculators are returning which will greatly increase their incentive to move against squatters fast.  In that context its very likely that the Garda will be ordered to step up their hostility towards squatting, to date they have not really taken it seriously enough to make any real attempts to evict by force.  The key question will be whether the movement that has developed will be anything like popular enough to resist these twin threats.

Central to this will be how supportive society is of squatting. The first encounters at a very large squat under eviction in Grangegorman in Dublin have been quite positive with many other people in the area including some small businesses expressing public support for the squatters.  However the specific circumstances of internal division among the residents of that squat means it is likely it will be evicted in the next days without significant resistance.  So an actual test is yet to come, I suspect it will not be that far away.

 

Is the LGBTQI movement strong in Ireland? Are there LGBTQI groups that participate in anarchist groups and squats?

One consequence of the success of the struggle for marriage equality - it will probably be  overwhelming passed by referendum in a few days - is that the LGBTQI movement is massive but also quite mainstream.  Pride in Dublin is enormous, of similar scale to the St Patricks day Parade but also now very commercial and depoliticised.  

There are some attempts at building more radical Queer movements (with Queer generally being the self-description that is used to indicate a deeper criticism of the heteronormative politics of assimilation) but to date these attempts have been informal or short lived.  It may be in the aftermath of the referendum that this will change but as with other areas of radical politics the low number of people with a high level of commitment makes sustaining movements difficult.

 

How is the behavior of Garda against the protesters?

In comparison with other European countries the police here are not very political.  In the south they are not equipped with riot guns, tear gas or water cannon and only a small number have proper riot training and equipment.  This is because political riots are very rare in the south so they have little need for such equipment or for large numbers trained to use it.

Outside of certain marginalised sections, in particular Irish Travellers (a traditionally nomadic ethnic group) and areas of high multi generational unemployment the general experience of policing for most people was based on community consent to be policed.  This is not an uncommon post colonial experience where the anti-colonial struggle creates a false impression that what was bad in the old society is a thing of the past now that ‘we’ are in charge.  After the expulsion of British rule from the south those who won the civil war were clever enough to demilitarise and depoliticise the new police force constructed once stability had been imposed.

However with the emergence of the widespread community movement against water charges this has shifted for those at the core of that movement.  A regular activity sees residents mobilise to stand in the way of workers trying to install water meters outside their houses and the police have been deployed in large numbers to physically remove these residents.  This has meant many people are exposed to non consensual political policing for the first time.  The ‘real’ role of the police is exposed and many are quite shocked by that role.  

Likewise the larger demonstrations of that movement often involve some struggle with police at particular points, of a sort that elsewhere in Europe would probably become a riot but the lack of weaponry on both sides means instead its a shouting, shoving and hitting match. If and when the crisis ends it remains to be seen whether these changes in practise and perception will be entrenched or fade into memory.  I suspect the latter as from the point of view of government and police commanders the consensual system is very much more effective at maintaining social control at a low cost and avoiding the inevitable radicalistion that comes from sustained active police repression of popular movements.

 

In the article you wrote right before Syriza’s victory in the Greek elections, on the 25th of January, you mentioned that there are three possible scenarios for Syriza’s faith: the implementation of a hard force with a coup d’ etat, a soft force with market “terrorism”, or Syriza’s retreat  from its initial political plans. Do you still find those possible, or have you excluded one/some of them?

I am wary of the arrogance of telling a Greek publication how things are developing in Greece.  But from what I know I think the first route of a coup looks not very likely now because a combination of the other two forces of market terrorism and Syria’s retreat will probably deliver enough for international and domestic capital to be satisfied.  Yes I would say I think that question is largely going to be determined by the level of resistance in Greece to the Syriza capitulation and Syrizas reaction to that in turn.  And that is a question for you rather then me!

 

In your opinion, should the attitude of the anarchic movement towards a government differ if this government is (supposedly) of the “radical” left? 

I think its useful to acknowledge certain differences, notably that many of those politicians are not yet of the super cynical say what they can to get into power type.  And to present their retreats as not so much based on them lying in the first place but on a certain naiveté on what the markets would allow and how real this ‘democracy’ we live on is.  So yes I’d certainly say our message should not sound identical to what you might have written about PASOK for instance.

But beyond that our criticism was never simply of individuals or parties selling out, lying or being corrupt.  It is of the parliamentary system of representation.  And that criticism applies even more when a radical left government is in power trying to use that system in a way opposite to its design.  In that regard we must be louder rather than quieter so that the reasons for failure or understood not as a consequence of selling out the struggle but of the wrong road being chosen.

 

In your article “An anarchist critique of horizontalism”, where you are taking as examples three cases of big modern social movements (the Argentina uprising in 2001, the Occupy movement in 2011, and the Gezi Park in 2013), you are more or less rejecting their dynamics, for their participators have no "common vision". Don’t you think that the mere participation of people - who might have never experienced similar conditions before- may help them develop a new form of conscience?

That article was one of a pair, the second, “Turnips, hammers & the square - why workplace occupations have faded” critiqued the more traditional left concept of how revolution emerges.  Probably on its own that first one seems overtly one sided. 

The other side of that argument is indeed the question as to whether and in my opinion when the horizontalist movements will give birth to new sustained ways of organising that overcome the short comings we have seen.  The challenge at the moment is to take the best of the old experiences of the anarchist movement and the new experiences of horizontalism to anticipate and perhaps act as mid wife towards that painful and difficult birth, speeding its progress and increasing the chances of success.  Theory will have some role to play in this but the iteration of practises informed by understand each iteration will be essential.

 

Andrew Flood

Short Biography here