blackuroi team  May.16.2016

Εισαγωγικό σημείωμα:

Με αφορμή την αντισυριζαϊκή μανία που γίνεται όλο και περισσότερο αισθητή σε αμφιθέατρα, χώρους δουλείας, κοινωνικά μέσα δικτύωσης και όχι μόνο, μεταφράζουμε ένα πολύ εύστοχο άρθρο σχετικά με το κόμμα των Podemos, το οποίο θα μπορούσε κάλλιστα να χαρακτηρισθεί ως αδελφικό κόμμα του Σύριζα. Να συμπληρώσουμε πως όπως το Γενάρη του '15 δεν πανηγυρίσαμε για τα εκλογικά αποτελέσματα, έτσι και η πορεία του Σύριζα μας αφήνει παγερά αδιάφορους και καθόλου έκπληκτες.

 

Αν θέλουμε να πιστέψουμε το μιντιακό βομβαρδισμό που μας κατακλύζει αυτούς τους μήνες, τότε αναμένουμε ένα σεισμό που θα χτυπήσει - στον πυρήνα του - το παραδοσιακό σενάριο των τελευταίων τριάντα χρόνων, μέσα στα οποία το Λαϊκό Κόμμα (PP) και το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (PSOE) έχουν διαδεχθεί το ένα το άλλο εναλλάξ στην εξουσία χωρίς κανένας να βρίσκει οτιδήποτε άξιο διαμαρτυρίας. Αυτή η πολιτική σκακιέρα διαταράσσεται σήμερα από την έκρηξη διάφορων «αναδυόμενων δυνάμεων», και ιδίως από την πιο πρόσφατη: τους Podemos. Αλλά το κόμμα των Podemos δεν αντιπροσωπεύει τίποτα καινούργιο.

Το πολιτικό τους πρόγραμμα και η ιδεολογία τους είναι τα κλασικά Σταλινικών καθεστώτων[1] υποστηριζόμενα από τα λεγόμενα Κομμουνιστικά κόμματα (στην πραγματικότητα τοξικά αντι-κομμουνιστικά) και τους αριστερούς ακολούθους τους όλων των αποχρώσεων (Τροτσκιστές, συνδικαλιστές βάσης, κινήματα κατά της παγκοσμιοποίησης)[2], οι οποίοι είναι οι κύριοι υποστηρικτές αυτής της παντομίμας της «νέας πολιτικής». Η ιδιαιτερότητα των Podemos που δικαιολογεί την παγίδα που έστησαν στο ισπανικό καπιταλισμό είναι το γεγονός ότι η ομάδα του Ιγκλέσιας (του ηγέτη τους) εκπληρώνει μια ειδική αποστολή, πολύ σημαντική τόσο για την Ισπανική, όσο και την παγκόσμια αστική τάξη, η οποία πρόκειται να διαγράψει τα ίχνη του κινήματος της 15ης Μαΐου, το οποίο συγκλόνισε τους δρόμους της Ισπανίας τεσσεράμισι χρόνια πριν.

 

Η «Υπερηφάνεια της Ισπανίας»: ο Ιγκλέσιας κατά της διεθνοποίησης του κινήματος της 15ης Μαΐου

Πριν τέσσερα χρόνια, τεράστια πλήθη ανθρώπων κατέλαβαν τους δρόμους και τις πλατείες  - όχι μόνο στην Ισπανία αλλά και στην Ελλάδα, τις ΗΠΑ, το Ισραήλ και αλλού· «Αυτό το κίνημα-κύμα αγανάκτησης έχει εξαπλωθεί διεθνώς: στην Ισπανία, όπου η τότε, Σοσιαλιστική, κυβέρνηση επέβαλλε ένα από τα πρώτα και πιο δρακόντεια σχέδια λιτότητας· στην Ελλάδα, το σύμβολο της κρίσης δημόσιου χρέους· στις Ηνωμένες Πολιτείες, το ναό του παγκόσμιου καπιταλισμού· σε Αίγυπτο και Ισραήλ, επίκεντρο μίας από τις χειρότερες και πιο παγιωμένες ιμπεριαλιστικές διαμάχες, η Μέση Ανατολή.» Υπήρξαν προσπάθειες, ωστόσο άτολμες και σε εμβρυϊκό στάδιο, διεθνούς αλληλεγγύης: «Στην Ισπανία, η αλληλεγγύη προς τους εργαζομένους της Ελλάδας εκφράστηκε μέσα από συνθήματα όπως «Η Αθήνα αντιστέκεται, η Μαδρίτη ξεσηκώνεται». Οι απεργοί του Όκλαντ (ΗΠΑ, Νοέμβριος 2011) δήλωσαν  «Αλληλεγγύη προς και μαζί με το εργατικό κίνημα παγκοσμίως». Στην Αίγυπτο, έγινε σύμφωνη στη Διακήρυξη του Καΐρου η στήριξη του κίνηματος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στο Ισραήλ, φώναζαν «Νετανιάχου, Μουμπάρακ και Ελ Άσαντ είναι το ίδιο» και οι διασυνδέσεις έγιναν μέσω Παλαιστίνιων εργατ(ρι)ών.»[3]
Ο διεθνισμός, πηγαία εκφρασμένος - ακόμη και με εμβρυϊκό τρόπο - στις εντονότερες στιγμές του κινήματος Αγανακτισμένων (Indignados), αποτελεί κάτι το πολύ επικίνδυνο για την αστική τάξη, η οποία δικαιολογεί την κυριαρχία της επί του προλεταριάτου με την ύπαρξη μίας υποτιθέμενης κοινότητας συμφερόντων μεταξύ εκμεταλλευτών και εκμεταλλευομένων κάθε χώρας.
Από το ξεκίνημά του, το κόμμα των Podemos έχει χαρακτηριστεί αυτό που αποκαλούν «εγκάρσιο» λόγου, πράγμα που σημαίνει πως απευθύνεται τόσο σε εκείνους που βρίσκονται σε «μειονεκτική», μη προνομιούχα θέση, όσο και σε ηγέτες επιχειρήσεων, στους οποίους δεν έχουν πάψει να στέλνουν καθησυχαστικά μηνύματα. Αλλά αυτή η υποτιθέμενη «εγκάρσια» κοινότητα επιπλέον είναι εκείνη που το αδερφικό κόμμα του Podemos, το ελληνικό κόμμα του Σύριζα, επικαλείται ώστε να δικαιολογήσει την υποταγή του στις απαιτήσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, η οποία στηρίζει την εντατικοποίηση των επιθέσεων ενάντια στις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των Ελλήνων εργαζομένων. Αντί αλληλεγγύης προς τα θύματα, ο Ιγκλέσιας, ο Ερεχόν και οι λοιποί αδελφοποιήθηκαν με τον εκτελεστή τους, τον Τσίπρα.
Σε αυτή την πατριωτική επίθεση, οι «podemists» αποστασιοποιήθηκαν από προτάσεις να σταλούν στρατιώτες σε περιοχές της Συρίας και του Ιράκ που έχει καταλάβει το Ισλαμικό κράτος, με το πρόσχημα πως  «ίσως σκοτωθούν».  Δηλαδή, είδαμε ότι, σε αντίθεση με το αρχικό κάλεσμά τους να σταλούν στρατεύματα στις ίδιες περιοχές, έπειτα ισχυρίστηκαν πως «οι Ισπανοί στρατιώτες θα μπορούσαν να σκοτωθούν». Το «επιχείρημα» του τύπου με την αλογοουρά[4], αποτελεί ένα πολύ αποτελεσματικό όπλο για να εξαπλωθεί το δηλητήριο του εθνικισμού, και αποσκοπεί στο να παγιδέψει εργάτ(ρι)ες στο μικρό και στενό κόσμο του «Ισπανικού έθνους».  
Χωρίς να έχει σημασία το γεγονός πως οι Σύροι και Ιρακινοί εργάτες και αγρότες θα σφαγιαστούν; Χωρίς να έχει σημασία το γεγονός ότι ο πληθυσμός της Ράκκα, της «πρωτεύουσας» που ανακηρύχθηκε ως το προπύργιο του Ισλαμικού κράτους, εξαρτάται από την τριπλή τρομοκρατία των «Ισλαμιστών ηγεμόνων» της, του βομβαρδισμού της Ρωσίας, των ΗΠΑ και της Γαλλίας, καθώς και των πολιτοφυλάκων του Άσαντ; Χωρίς να έχει σημασία το γεγονός ότι αυτές οι περιοχές θα μεταμορφωθούν σε μια μαύρη τρύπα όπου είναι απλώς αδύνατο να ζήσουν; Για τίποτα από αυτά δεν θα έπρεπε να ανησυχούμε, σύμφωνα με την «εθνική φιλοσοφία» και το σωβινισμό του κύριου Ιγκλέσιας! Το μόνο πράγμα που έχει σημασία είναι ότι κανένας «συμπατριώτης», κανένας Ισπανός υπήκοος δεν μπορεί - ή, ορθότερα, δεν πρέπει - να πάει εκεί για να πεθάνει!
Και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι «podemists» συμμετέχουν ως «παρατηρητές» στην αντιτζιχαντιστική συμφωνία που υπεγράφη τόσο από κόμματα που έχουν λάβει μέρος στην εισβολή στο Ιράκ (το Λαϊκό Κόμμα), στην εισβολή στο Αφγανιστάν (το Ισπανικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα), όσο και από τους υποψήφιους να εισβάλουν σε οποιαδήποτε χώρα που «θα βρίσκονταν κάτω από το πανό της Ισπανικής σημαίας», δηλαδή σε μειονεκτική θέση συγκριτικά με την πατρίδα του Ιγκλέσιας. Πρόκειται για αυτό το λόγο που το κόμμα των Podemos έχει υποσχεθεί στο Ραχόι[5] όλη την αναγκαία υποστήριξη στην αντιμετώπιση τρομοκρατικών επιθέσεων, όπως έχει ήδη κάνει για όλα τα θύματα της πρόσφατης επίθεσης στο κέντρο της Καμπούλ[6].

 

Αν βάλουμε τα όνειρά μας στις κάλπες, θα είναι ένας εφιάλτης!

Ένα από τα πιο ειπωμένα συνθήματα του κινήματος της 15ης Μαΐου ήταν το εξής: «τα όνειρά μας δε χωράνε στην κάλπη σας!». Πράγματι, το κίνημα των Αγανακτισμένων προέκυψε από μια ισχυρή τάση προς απόρριψη της αστικής πολιτικής, των εκλογών, κ.λπ.[7] Στα κινήματα του 2011, εκεί άρχισε να τονίζεται, με ακόμα πολλές αδυναμίες και δισταγμούς, ένα γεγονός που σήμερα, δηλαδή τέσσερα χρόνια αργότερα, (ακόμη) φαίνεται παράξενο: «Αυτοί οι άνθρωποι, οι εργαζόμενοι, οι εκμεταλλευόμενοι που έχουν παρουσιαστεί ως αποτυχίες, τεμπέληδες, ανίκανοι να αναλάβουν όποια πρωτοβουλία ή να κάνουν οτιδήποτε από κοινού, έχουν καταφέρει να ενωθούν, να μοιραστούν πρωτοβουλίες και να ξεφύγουν από την ακρωτηριασμένη παθητικότητα στην οποία η καθημερινή ομαλότητα αυτού του συστήματος τους καταδικάζει. [...] Ήταν το πρώτο βήμα προς μια πραγματική πολιτική της πλειοψηφίας, μακριά από τον κόσμο των δολοπλοκιών, των ψεμάτων και και των ύπουλων τεχνασμάτων, που είναι χαρακτηριστικός της κυρίαρχης πολιτικής. Μια πολιτική που απευθύνεται σε όλα τα θέματα που μας επηρεάζουν· όχι μόνο την οικονομία ή την πολιτική, αλλά και το περιβάλλον, την ηθική, τον πολιτισμό, την εκπαίδευση ή την υγεία.»[8]
Εν αντιθέσει, η αστική πολιτική υπερασπίζεται την απομόνωση της καθεμίας και του καθενός από εμάς· υποστηρίζει πως πρέπει να μας θεωρούμε «άρχοντα του εαυτού μας», αντιμέτωπο με προβλήματα που έχουν κοινωνικό χαρακτήρα και, επιπλέον, πως οφείλουμε να ψάξουμε τη επίλυση αυτών διαμέσου της ατομικής πράξης της ψηφοφορίας υπέρ επαγγελματιών πολιτικών - μία διαδικασία που, με την πάροδο του χρόνου, οδηγεί μόνο σε μεγαλύτερο διαχωρισμό των ατόμων και μεγαλύτερη παραίτηση αυτών.
Πάντως, η εξέλιξη της πορείας των Podemos είναι ασυζητητί αξιοσημείωτη. Στα πρώτα έτη του κόμματός τους, με στόχο να ενισχυθεί η ψευδαίσθηση της συνέχειας του κινήματος της 15ης Μαΐου, αναπαρήγαγαν και αντέγραψαν τη μορφή των συνελεύσεων και των δημόσιων συζητήσεών του, ώστε να κατανοήσουν τις αιτίες των βασάνων μας, να προσφέρουν πιθανές εναλλακτικές λύσεις, κ.λπ. Αλλά σήμερα, οι λεγόμενες «συνελεύσεις» των Podemos έχουν καταντήσει ένας απροκάλυπτος αγώνας κονταροχτυπημάτων μεταξύ των διάφορων ανταγωνιστικών τάσεων στους εκλογικούς καταλόγους.
Επιπλέον, οι συζητήσεις σήμερα περιορίζονται σε μια έγκριση της λίστας συνταγών τους, που οι Podemos υπερασπίζουν ως ένα απλό εκλογικό πρόγραμμα - μεταβλητής γεωμετρίας, ανάλογα με τις εκλογικές ανάγκες του Ιγκλέσιας και της παρέας του.[9]

 

Ποιος θα είναι ο μελλοντικός ρόλος των Podemos;

Η οργάνωση της «εσωτερικής» λειτουργίας των Podemos δεν έρχεται σε αντίφαση με το ρόλο τους, όπως οι εκπρόσωποι της πιο επικριτικής πτέρυγάς τους θα ήθελαν να πιστεύουμε. Στην πραγματικότητα, ευθυγραμμίζεται πλήρως με την αποστολή που ανατέθηκε σε αυτό το κόμμα από ολάκερη την αστική τάξη: να πείσει τους (τις) εργάτ(ρι)ες ότι οποιαδήποτε κίνηση διαμαρτυρίας, κάθε αμφισβήτηση του ελέγχου από τα δίκτυα που έχουν δημιουργηθεί από το δημοκρατικό κράτος ώστε να διοχετεύσουν την αγανάκτηση για το μέλλον που ο καπιταλισμός μάς φυλάσσει, είναι αναπόφευκτα καταδικασμένη να πεθάνει και να καταλήξει στα δίχτυα τους. Ο απώτερος στόχος τους είναι να μας πείσουν ότι είναι ανώφελο να πιστεύουμε ότι μπορούμε να αγωνιστούμε ενάντια στο σύστημα, επειδή στο τέλος το καπιταλιστικό σύστημα πάντα θα ανατρέπει αυτόν τον αγώνα και θα τον εμπλέκει-αναθέτει στα θεσμικά όργανα του αστικού κράτους.
Το κίνημα των Αγανακτισμένων στην Ισπανία, όπως εκείνα που εμφανίστηκαν κατά τους επόμενους μήνες στις Ηνωμένες Πολιτείες ή στο Ισραήλ, ή άλλες ανάλογες εκφράσεις κούρασης και απόγνωσης προς το καπιταλιστικό σύστημα που μετατρέπει τα ανθρώπινα όντα σε χυδαία εμπορεύματα, απέτυχε να ξεφύγει από την παγίδα που περίτεχνα στήθηκε από το αστικό κράτος, και συγκεκριμένα από εκείνες τις φατρίες που βρίσκονταν σε καταλληλότερη θέση να σαμποτάρουν οποιαδήποτε κίνηση θέτει τον καπιταλισμό υπό αμφισβήτηση. Αυτό δεν σημαίνει ότι η δυνατότητα ενός προβληματισμού, μιας αναζήτησης για να αντλήσουμε διδάγματα από τις αιτίες της αποδυνάμωσης αυτών των κινημάτων, δεν υπάρχει  - ακόμη και σε μια λανθάνουσα μορφή - στη δυναμική της τρέχουσας κατάστασης. Τα διεγερτικά για αυτό τον προβληματισμό, δεν λείπουν. Μέρα με τη μέρα, ο καπιταλισμός βυθίζεται σε μια άβυσσο αυξανόμενης μιζέριας και εξαθλίωσης για ένα τεράστιο κομμάτι του πληθυσμού, σε πολλαπλασιασμό των ξεσπασμάτων πολέμου και τρομοκρατίας, σε ένα σενάριο εξάπλωσης της οικολογικής καταστροφής... Η εκμεταλλεύτρια τάξη πάντα θα χρειάζεται - και πάντα θα είναι πρόθυμη να πληρώσει αδρά - κάποιον να διακηρύσσει σε κάθε γωνιά του δρόμου ότι ο βασιλιάς δεν είναι γυμνός, μονάχα χρειάζεται καινούργια ρούχα· και οι Podemos, ο ΣΥΡΙΖΑ, ο Bernie Sanders στις ΗΠΑ ή οι «Corbynistas» στη Βρετανία είναι πρόθυμοι να κόψουν και να ράψουν γι 'αυτόν.
 
Πάολο, 13 Δεκεμβρίου 2015 (Προλεταριακή Δράση, όργανο του ICC στην Ισπανία)
 
[1]. Όπως έχουμε ήδη κριτικάρει σε προηγούμενο τεύχος της Προλεταριακής Δράσης. Δείτε το άρθρο μας στα ισπανικά: http://es.internationalism.org/accionline/201406/4033/podemos-un-poder-del-estado-capitalista
[2]. Στην πραγματικότητα, ένα μεγάλο μέρος του εργατικού δυναμικού της ομάδας των «podemists» αποτελείται από μαχητικά άτομα τόσο της «αντικαπιταλιστικής αριστεράς» που σχηματίστηκε από τα απομεινάρια αριστερών οργανώσεων της δεκατίας του 1980, όσο και από την πολλοστή «αριστερή» διάσπαση από το Ισπανικό «Κομμουνιστικό» κόμμα.
[3]. Απόσπασμα από το φυλλάδιό μας, διανεμημένο διεθνώς στο φύλλο οικονομικού ισολογισμού των κινημάτων του 2011: «2011. Από την αγανάκτηση στην ελπίδα», που δημοσιεύθηκε στην ιστοσελίδα μας, στις 30 του Μάρτη του 2012:
http://en.internationalism.org/icconline/201203/4766/statement-social-movements-2011
[4]. Αναφορά στον Ινγκλέσιας
[5]. Ισπανός πρωθυπουργός και ηγέτης του Λαϊκού Κόμματος.
[6]. Διαπραττόμενη από τους Ταλιμπάν στη διπλωματική συνοικία και η οποία είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο τεσσάρων Αφγανών αστυνομικών και δύο Ισπανών· έπειτα, η Ισπανική κυβέρνηση δήλωσε ότι ήταν «μια επίθεση κατά της Ισπανίας».
[7]. Δεν είναι τυχαίο ότι οι συνελεύσεις στις πλατείες αρνήθηκαν ρητά να υπακούσουν σε εκκλήσεις προς διάλυσή τους κατά τη διάρκεια της «ημέρας προβληματισμού» στις 21 Μαΐου.
[8]. Παρατίθεται απόσπασμα από το διεθνές φυλλάδιο του ICC (το τελευταίο κομμάτι δεν συμπεριλαμβάνεται στην αγγλική [σημείωση από Blackuroi Team: και συνεπώς, ούτε και στην ελληνική..] μορφή).
[9]. Από τους 380.000 υποστηρικτές που οι Podemos ισχυρίζονται πως έχουν, μόνο το 15% πήρε μέρος στις προκριματικές εκλογές του κόμματός τους και μόνο το 4% κινητοποιήθηκε για την υιοθέτηση της πλατφόρμας του.
 
Πηγή άρθρου: https://en.internationalism.org/icconline/201604/13907/podemos-new-clothes-service-capitalist-emperor
Acción Proletaria, Δεκέμβριος 2015
Τίτλος πρωτοτύπου: Podemos: New clothes at the service of the capitalist emperor
Η μετάφραση έγινε από τα αγγλικά