jep  Apr.05.2014

                                                                              

Η φετινή χρονιά (2013-αρχές 2014) μπορεί να θεωρηθεί ιδιαίτερα πετυχημένη όσον αφορά τις ταινίες που έκαναν την εμφάνισή τους στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πολλές ταινίες μας έκαναν να τις αγαπήσουμε, η καθεμία για διαφορετικό λόγο και μας έκαναν να βεβαιωθούμε ότι ακόμα δημιουργούνται ιδιαίτερα αξιόλογες παραγωγές.

 Ας κάνουμε την αρχή από την Ευρώπη, το the great beauty (la grande bellezza) του Πάολο Σορεντίνο ίσως να ήταν η ταινία που έκλεψε περισσότερο τις εντυπώσεις. Ένας εξηνταπεντάρης bon viveur ο οποίος στο κυνήγι της «υπέροχης ομορφιάς» βρέθηκε στη Ρώμη από νεαρή ηλικία, αντιλαμβάνεται πως η ζωή που έχει κάνει τα τελευταία 40 χρόνια δεν τον γεμίζει. Ο πρωταγωνιστής μας (Jep Gampardella) ένας πρώην συγγραφέας ενός μόνον βιβλίου και νυν δημοσιογράφος μας δίνει την ευκαιρία να ταξιδέψουμε μαζί του. Ολόκληρη η ταινία αποτελεί από τη μία ένα φόρο τιμής στην υπέροχη ομορφιά της Ρώμης και ταυτόχρονα ένα σχόλιο για την πολιτισμική παρακμή της. Ο Σορεντίνο κριτικάρει έμμεσα την παρηκμασμένη αστική τάξη της αιώνιας πόλης και τον τρόπο με τον οποίο αυτή διασκεδάζει και δημιουργεί τον σύγχρονο ιταλικό πολιτισμό. Με έξυπνα τρικ (γερασμένα ρυτιδιασμένα πρόσωπα, ματαιόδοξοι χαρακτήρες που έχουν αναγάγει την ασημαντότητα σε πολιτική σκέψη και πολιτισμό) μας παρουσιάζει έναν κόσμο που μόνο λαμπερός δεν είναι. Μέσα από τον πρωταγωνιστή μας γνωρίζουμε την "κοσμική κοινωνία" της Ρώμης και τον  τρόπο ζωής της, ολόκληρο το εμπορικό παιχνίδι που έχει στηθεί γύρω της και την ικανότητά της να επιβιώνει στο χρόνο. Πρόκειται για μία έξοχη κριτική του Σορεντίνο ο οποίος αποφεύγει το διδακτικό τόνο και επιτρέπει στο θεατή να οδηγηθεί αβίαστα στα δικά του συμπεράσματα . Αυτό που ξεχωρίζει ωστόσο στην ταινία είναι η εξαιρετική φωτογραφία της και τα υπέροχα πλάνα. Τα χρώματα και τα καδραρίσματα αποδίδουν με ιδιαίτερη λεπτότητα την ομορφιά της Ρώμης και μας ταξιδεύουν σε αυτή. Η έξυπνη εναλλαγή των πλάνων , με τα γενικά πλάνα, τα γκρο πλαν και τα παράλληλα τράβελινγκ (στους περιπάτους του Jep) μας αποδεικνύει πως ο Σορεντίνο και όσοι εργάστηκαν για να δημιουργηθεί αυτή η ταινία είναι τεχνίτες στο είδος τους. Μία άλλη ταινία που ξεχώρισε στην Ευρώπη είναι το παρελθόν του asghar farhandi ο οποίος στα βήματα του ένας χωρισμός και του about elly μας περιγράφει ένα οικογενειακό δράμα που εκτυλίσσεται αυτή τη φορά στη Γαλλία και όχι στο Ιράν. Αποφεύγοντας το μελοδραματικό τόνο μας βάζει μέσα στη ζωή μιας οικογένειας όπου η μητέρα υποδέχεται τον σύζυγό της από την Τεχεράνη ώστε να εκδοθεί το διαζύγιό τους για να συνεχίσει τη ζωή της με το νέο της σύντροφο. Σταδιακά μας παρουσιάζεται μία ιστορία όπου τα δεδομένα συνεχώς αλλάζουν. Πιστός στη γνωστή συνταγή ο Φαραντί μας μιλά για τη φυσική υπόσταση των ανθρώπων, όπου όλοι κάνουν λάθη και μας βάζει αυτόματα σε μία περίεργη θέση όπου άλλοτε τους μισήσουμε και άλλοτε τους συμπονούμε. Εκτός από το καλοδουλεμένο και δυνατό σενάριο, ξεχωρίζει η φωτογραφία της ταινίας, ειδικά τα πλάνα μέσα στο σπίτι, καθώς και τα πολύ ωραία λεπτομερειακά γκρο πλαν (ιδιαίτερα δυναμικό το τελευταίο πλάνο με τα πιασμένα χέρια των δύο ηρώων). Μία ταινία που μας θυμίζει γιατί ο Φαραντί θεωρείται ένας τεχνίτης του σύγχρονου δράματος.

                                                                                

 Ωστόσο φέτος μπορούμε να πούμε ότι και ο αμερικάνικος κινηματογράφος μας έδωσε αρκετές αξιόλογες ταινίες, από τις πιο εμπορικές (American Hustle, Her,12 years slave κ.α) μέχρι αυτές που κινούνται στον ανεξάρτητο αμερικάνικο κινηματογράφο (Frances Ha, short term 12, enough said, the spectacular now, Nebraska, holy motors κ.α.). Αυτές που θα ξεχωρίσουμε είναι το Her του Spike Jonze, μία επιστημονικής φαντασίας ρομαντική ταινία όπου μας περιγράφει έναν μοναχικό άντρα ο οποίος είναι έτοιμος να πάρει διαζύγιο από τη γυναίκα του και όντας σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση έχει απομονωθεί τελείως από όλους και από όλα. Όταν αγοράζει ένα λειτουργικό σύστημα με δυνατότητα ομιλίας και σκέψης (φωνή της Σκάρλετ Γιοχανσον) σιγά σιγά δένεται μαζί του με αποτέλεσμα στο τέλος να το ερωτευτεί, Μία ιδιαίτερης ομορφιάς ταινία, με εξαιρετικές ερμηνείες από τον Joaquin Phoenix, την Amy Adams και τη Scarlett Johansson που σε συνεπαίρνει μαζί της και σε κάνει να βιώσεις μαζί με τους πρωταγωνιστές την περίεργη αλλά ταυτόχρονα τόσο δυνατή και ρομαντική σχέση. Μία ακόμη ταινία που δημιούργησε εξαιρετικές εντυπώσεις είναι το Frances Ha του Noah Baumbach, μία κοπέλα της Νέας Υόρκης η οποία μετά την αποχώρηση της συγκατοίκου και καλύτερης της φίλης από το διαμέρισμά τους, περιπλανιέται στη Νέα Υόρκη προσπαθώντας να ορθοποδήσει..Ένας χαρακτήρας μίας κοπέλας ασυμβίβαστης, αληθινής, και όμορφα αδέξιας μας συγκινεί και μας κάνει να γοητευτούμε από το χαρακτήρα της . Τέλος το short term 12 του Destin Daniel Cretton του i am not a hipster κλέβει τις εντυπώσεις με την απλότητά του και τον τρόπο παρουσίασης ενός πολύ λεπτού ζητήματος. Σε ένα σταθμό όπου φιλοξενούνται παιδιά κακοποιημένα, παραμελημένα ή με διάφορες ιδιαιτερότητες μία νεαρή κοπέλα και υπεύθυνη του σταθμού η οποία βρίσκεται σε σχέση με έναν συνάδελφό της αντιμετωπίζει τα δικά της προβλήματα, όταν έρχεται μία 15άχρονη κοπέλα με την οποία αυτόματα αποκοτούν ένα ιδιαίτερο δεσμό λόγω της ομοιότητάς τους. Νεανικό, με φρέσκια ματιά  (γνώρισμα πολλών  νέων αμερικανοθρεμένων σκηνοθετών και σεναριογράφων) μας κάνει να το αγαπήσουμε από την πρώτη κιόλας στιγμή.Πολύ καλή ταινία χωρίς υπερβολές και αξιομνημόνευτες ερμηνείες από τους Brie Larson, John Gallagher jr. και Kaitlyn Dever.

                                                                           

 Δεκάδες ακόμα ταινίες μας έκαναν φέτος να τις δούμε και είναι σίγουρο ότι θα τις θυμόμαστε για τα επόμενα χρόνια, δημιουργώντας την εντύπωση πως η φετινή χρονιά μπορεί να θεωρηθεί μία ιδιαίτερα πετυχημένη χρονιά για τον κινηματογράφο. Ας ελπίσουμε ότι η κινηματογραφική χρονιά που έρχεται θα μας χαρίσει τις ίδιες συγκινήσεις και θα μας βάλει για πολλές φορές ακόμα μέσα στις κινηματογραφικές αίθουσες.